บทที่ 537 เงิน 500 หยวนของพี่สะใภ้ ทำเอาผู้นำถึงกับอึ้ง!

เมื่อมองแผ่นหลังของจางเผิงเฉิงที่คึกคักราวกับฉีดยากระตุ้น แม้แต่ตอนเดินยังพาลมพัดตามไปเป็นสาย

หนุ่มสาวหลายคนที่ยืนอยู่ในห้องโถงโรงแรมก็อดลดเสียงลง แล้วหัวเราะเยาะอย่างเหน็บแนมไม่ได้

“นายน้อยหลี่ ดูท่าทางได้ใจและหยิ่งผยองของหมอนั่นสิ คางแทบเชิดขึ้นไปถึงฟ้าแล้ว”

ชายผมแสกข้างคนหนึ่ง ซึ่งปกติมักคอยติดตามอยู่ข้างก้นหลี่เว่ย แค่นเสียงเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความริษยาและดูแคลน

“ก่อนหน้านี้เจ้าหมอนี่ทำงานอยู่ในสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอ ก็เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวที่คอยวิ่งเต้นทำงานจิปาถะ ต่อหน้าพวกเรา แม้แต่สิทธิ์จะพูดเสียงดังยังไม่มี เวลาเจอนายน้อยหลี่ ครั้งไหนบ้างที่ไม่ก้มหัวประจบ เรียกคำก็ ‘พี่หลี่’ สองคำก็ ‘พี่หลี่’?”