บทที่ 547 ฉันจะไม่เชื่อนายอีกแล้ว

“เสี่ยวอวิ๋น! เธอต้องเชื่อฉันนะ—!”

จางเผิงเฉิงคุกเข่าอยู่บนพื้นราวกับสุนัข กำชายกระโปรงของกู้เสี่ยวอวิ๋นไว้แน่น น้ำตาน้ำมูกเปรอะเต็มหน้า

ทว่า ภายในห้องจัดเลี้ยงทั้งห้อง นอกจากเสียงคร่ำครวญของเขาแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

สายตาทุกคู่ ล้วนรวมอยู่ที่ชายชราร่างผอมสูงวัยเกินเจ็ดสิบปี ซึ่งยืนอยู่หัวโต๊ะประธาน

กู้ฉางหลินยืนอยู่ตรงนั้น