บทที่ 554 ขนไก่เกลื่อนพื้น ห้วงเหวแห่งความสิ้นหวัง

จางหมิงหย่วนเข็นรถเข็น พาหวงเหมากับเอ้อร์ควนและคนอื่น ๆ เดินออกจากประตูโรงแรมหงซิงไปโดยไม่หันกลับมามอง

โจวฮุ่ยกับโจวชงราวกับนกกระทาที่ตกใจกลัว ต่างหดคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เดินตามอยู่ข้างหลังอย่างกระชั้นชิด

จนกระทั่งแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้นหายลับไปจากสายตาโดยสิ้นเชิง ประตูไม้เนื้อแข็งที่ถูกถีบพังบานนั้นจึงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดสั่นไหวอยู่ท่ามกลางลมหนาว

“ตุบ!”

จางเจี้ยนกั๋วที่ฝืนประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้มาโดยตลอด ราวกับกระดูกทั่วร่างถูกดึงออกไปจนหมด ขาทั้งสองอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงบนกระเบื้องหินอ่อนเย็นเยียบอย่างแรง หอบหายใจหนักไม่หยุด อกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง