บทที่ 570 ฉันจะกลับบ้านกับนาย!

“ปัง ๆ ๆ! ปัง ๆ ๆ!”

ตีสาม

ประตูไม้บาง ๆ ของห้องโจวฮุ่ยถูกทุบจนโยกคลอนใกล้พัง ส่งเสียงดังปัง ๆ ไม่หยุด

โจวฮุ่ยซึ่งกว่าจะหลับไปอย่างสะลึมสะลือท่ามกลางความสิ้นหวังได้ไม่ใช่เรื่องง่าย พลันสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย!

ร่างทั้งร่างของเธอสั่นสะท้าน ก่อนคว้าผ้าห่มที่ส่งกลิ่นอับชื้นขึ้นมาปิดหน้าอกแน่นแทบจะตามสัญชาตญาณ ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงเบิกกว้างอยู่ท่ามกลางความมืด จ้องประตูบานนั้นอย่างหวาดกลัว ราวกับว่ามันอาจถูกถีบเปิดได้ทุกเมื่อ