บทที่ 572 การสำนึกผิดและคำมั่นสัญญา

เก้าโมงเช้า

จางเผิงเฉิงยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ มองใบหน้าซึ่งแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ในกระจกอย่างไร้สีหน้า

โหนกแก้มซ้ายบวมปูดขึ้นสูง รอบเบ้าตามีรอยฟกช้ำสีม่วงดำผืนใหญ่อันน่าสยดสยอง แม้บาดแผลแตกตรงมุมปากจะตกสะเก็ดแล้ว แต่ขอเพียงขยับกระทบเล็กน้อย ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจก็ยังคงแล่นเข้ามา

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างเชื่องช้า ใช้มือทั้งสองข้างยันอ่างล้างหน้าอันเย็นเฉียบ

“จางหมิงหย่วน...”