บทที่ 592 ตอบโต้การสะกดรอย ส่งโจวฮุ่ยลงนรก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทางตะวันออกของตัวอำเภอชิงสุ่ย บริเวณหัวสะพานข้ามแม่น้ำประจำอำเภอ

จางเผิงเฉิงสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีคากีตัวนั้น ยืนอยู่ตรงจุดหลบลมบริเวณหัวสะพาน มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋า สายตาดูเหมือนกวาดมองจักรยานกับผู้คนที่สัญจรไปมาบริเวณหัวสะพานอย่างไม่ใส่ใจ

ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาพาโจวฮุ่ยออกไปกินดื่มเที่ยวเล่นทุกวัน ดูเผิน ๆ เหมือนกำลังสวมบทสามีตัวอย่างที่กลับตัวกลับใจ

แต่ความจริงแล้ว ทุกคืนเขาจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางเหงื่อเย็น

นับตั้งแต่ถูก “แรงงานต่างถิ่น” สองคนนั้นรุมทำร้ายกลางถนนย่านเมืองเก่า ความรู้สึกราวกับมีงูพิษตัวหนึ่งคอยจ้องแผ่นหลังอยู่ตลอดเวลาก็ไม่เคยหายไปอีกเลย! เขาถึงขั้นรู้สึกว่าแม้แต่ชายชราขายซาลาเปาฝั่งตรงข้ามกับช่างซ่อมรองเท้าตรงหัวมุมถนน สายตาที่มองเขาก็ยังดูผิดปกติ