บทที่ 141 สัญญาณแห่งมหาทรราช

ภายในห้องหนึ่งของหอเซียงเสวี่ย เสียงขับขานอันไพเราะดังแว่วมา

"ขอถามว่าเป่าขลุ่ยสู่ม่านหมอกสีม่วง เคยเรียนรำเพื่อผ่านพ้นคืนวันอันงดงาม ได้เป็นมัจฉาเคียงคู่—"

เพล้ง!

จอกสุรากระเบื้องขาวใบหนึ่งถูกขว้างลงบนพื้น แตกกระจาย เศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่ว ทำให้นางขับขานที่อยู่หลังฉากกั้นตกใจกลัว

"ไสหัวไปให้หมด ไสหัวไป"