บทที่ 157 บัณฑิตผู้ทรงคุณธรรม

เซียวเป่าเยว่สวมชุดสีดำปักดิ้นทอง บนศีรษะประดับปิ่นปักผมรูปหงส์ประดับพู่ระย้า เรือนร่างอรชร ดุจหิมะถล่มทลายบนภูเขาหยก เดิมทีเป็นเรือนร่างที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ร้อยพัน ทว่านัยน์ตายาวรีดุจน้ำในฤดูใบไม้ร่วง รูปโฉมไร้ที่ติ กลับมีกลิ่นอายแห่งความสูงศักดิ์สง่างามในตัวเอง

ความสูงศักดิ์และความเย้ายวนหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบบนร่างของนาง "โฉมงามล่มเมือง กลิ่นหอมสวรรค์" ก็คงเป็นเช่นนี้

เมื่อเซียวเป่าเยว่เห็นสายตาที่สงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความมั่นใจของหวังหยาง ไม่มีท่าทีอึดอัด หลบเลี่ยง หรือขาดความมั่นใจ อีกทั้งยังปราศจากแววตาลุ่มหลงหรือลามก และไม่มีสีหน้าตกตะลึงงงงัน นางก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า “ชายผู้นี้…ช่างมีความคิดอ่านและมีสมองอยู่ไม่น้อยจริง ๆ”

นางใช้นิ้วมือเคาะโต๊ะเบาๆ เสียงไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า "อันที่จริงแล้วความคิดแรกของเจ้าก็คือการให้ข้าเลิกม่านขึ้นมา ข้าพูดไม่ผิดใช่หรือไม่"

"ฉลาด" หวังหยางก็ไม่ปิดบัง