บทที่ 193: บิดาและบุตร

ค่ำคืนฤดูร้อนในเขตพระราชฐาน จันทร์กระจ่างกลางนภา

นอกพระตำหนักโซ่วชาง เหล่าขันทีร้อนใจจนเดินวนไปวนมา ทหารองครักษ์ก็พลอยกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข องค์จักรพรรดิทรงขังพระองค์เองอยู่ในพระตำหนัก ไม่เรียกหาพระกระยาหารค่ำ เพียงแต่มีรับสั่งให้นำสุราจิงโข่วสองไหใหญ่เข้าไป จะไม่ทำให้ผู้คนเป็นกังวลได้อย่างไร? ซ้ำร้ายองค์จักรพรรดิยังทรงมีรับสั่งห้ามมิให้ผู้ใดรบกวน ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้าทูลทัดทาน ส่วนเรื่องที่จะไปแจ้งข่าวแก่พระชายาตำหนักใดนั้น ยิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่ องค์จักรพรรดิทรงเกลียดชังผู้ที่พูดจามากความที่สุด

ขณะที่กำลังไม่รู้จะทำเช่นไรดีนั้น ด้านในก็พลันมีรับสั่งให้ตั้งเครื่องเสวย!

ทุกคนต่างดีใจเป็นล้นพ้น รีบจัดเตรียมพระกระยาหารด้วยความเร็วสูงสุด แต่ผลคือเพิ่งจะจัดโต๊ะเสร็จ ก็ถูกองค์จักรพรรดิไล่ออกมาอีกครั้ง

องค์จักรพรรดิเสวยพระกระยาหารไปพลางทอดพระเนตรข้อเสนอเชิงนโยบายไปพลาง ทรงดื่มสุราอึกๆ ราวกับลมพายุพัดเมฆา ทรงเสวยอย่างสำราญพระทัย จากนั้นจึงทรงโยนตะเกียบทิ้งไป ทรงถือข้อเสนอเชิงนโยบายนั่งลง กวาดพระเนตรไปทั่วท้องพระโรง ทรงมองไปรอบทิศ ทรงเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิพระทัย