บทที่ 195: ที่ซึ่งวิถีดำรงอยู่

เตากำยานรูปสัตว์เงิน กลิ่นหอมละมุนอบอวลเต็มแขนเสื้อ

เบื้องหน้าของเซียวเป่าเยว่มีตลับเครื่องหอมเคลือบทองวางอยู่ ภายในตลับเต็มไปด้วยช่องเล็กช่องน้อยเรียงราย บ้างบรรจุเม็ดเครื่องหอม บ้างวางแผ่นเครื่องหอม ทั้งยังมีเครื่องหอมผงละเอียดดั่งเกล็ดหิมะ ครีมเครื่องหอมรูปทรงดั่งก้อนเมฆ ส่วนกลีบดอกไม้และต้นกานพลู เม็ดกระวานและหญ้าลาเวนเดอร์นั้น ยิ่งมีละลานตาจนนับไม่ถ้วน

เซียวเป่าเยว่มีสีหน้าจดจ่อ มือซ้ายใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้หยิบเม็ดเครื่องหอมขนาดเท่าเมล็ดต้นอู๋ถงขึ้นมาจากช่อง ค่อยๆ เติมลงในเตากำยาน รออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถาม "คุณชาย ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

หวังหยางยังคงหลับตา พิงกายนิ่งสงบ กล่าวเรียบๆ "ยังคงเข้มข้นไป"

เซียวเป่าเยว่กัดฟันกรอด ข่มใจไม่ให้ใช้เตากำยานทุ่มใส่หวังหยาง นางเติมผงไป๋จี๋เล็กน้อยและเมล็ดต้นตงชิงที่ตากแห้งในที่ร่มลงไปอีก