บทที่ 205: ซุ่มสิบทิศ (สอง)

รองเจ้าเมืองหนานจวิ้น นามว่าจงรุ่ย ยืนอยู่ที่หน้าประตู เบื้องหลังมีขุนนางเมืองสี่นายตามมา

หลิวอิ๋นเหลือบมองไปยังผู้คุมคุกที่ยืนอยู่ข้างกายจงรุ่ยแวบหนึ่ง ผู้คุมคุกรีบทำหน้าเศร้า แสร้งทำเป็นตัวสั่นงันงกก้มศีรษะลง ในใจคิดว่าที่นี่คือคุกเมือง อีกฝ่ายเป็นถึงรองเจ้าเมือง ข้าต่อให้คิดจะขวางก็ขวางไม่ได้! อีกอย่างพวกท่านคนหนึ่งเป็นนายใหญ่ อีกคนหนึ่งเป็นรอง หากนายใหญ่เป็นชนชั้นสูง รองเป็นสามัญชน ก็แล้วไปเถิด แต่นี่กลับสลับกัน ข้าที่อยู่ตรงกลางจะทำเช่นไร...

หลิวอิ๋นกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา

 “ท่านรองเจ้าเมืองจง ข้ากำลังไต่สวนนักโทษสำคัญอยู่ ท่านบุกเข้ามาเช่นนี้ ไม่ถูกระเบียบกระมัง?”

แม้จงรุ่ยจะเป็นบุตรชายของจงเช่อ แต่นิสัยกลับตรงกันข้ามกับบิดาที่ชอบทำอะไรตามใจและไม่เป็นระเบียบโดยสิ้นเชิง เขาเป็นคนเคร่งขรึม สุขุมและน่าเกรงขาม ลูกน้องที่อยู่ต่อหน้าเขาล้วนเคารพยำเกรงและสำรวม ไม่กล้าเสียมารยาทแม้แต่น้อย บัดนี้เมื่อถูกผู้บังคับบัญชาซักถาม ก็มิได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแต่จ้องมองคีมเหล็กในมือของหลิวอิ๋นด้วยสายตาเย็นชา แม้จะมิได้เอ่ยคำใดออกมา แต่กลับมีแรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกมา