บทที่ 212: คุณชายผู้สง่างาม

เซี่ยซิงหานยิ้มอย่างน่ารัก น้ำเสียงสดใส:

"โธ่ ข้าพูดถึงในหมู่สตรี! สหายของข้าผู้นั้นถึงแม้จะเก่งกาจ แต่ต่อหน้าคุณชายแล้ว ก็มิกล้าจะอวดอ้างว่า ‘ไม่มีสิ่งใดที่ไม่เชี่ยวชาญ ไม่มีสิ่งใดที่ไม่รู้’ หรอก!"

นางประสานสองมือไว้เบื้องหลัง ปลายนิ้วประสานกันเบาๆ กระโดดไปข้างหน้าสองสามก้าว พลันหันกลับมามองหวังหยาง ปิ่นหยกบนมวยผมแกว่งไกวไปตามการเคลื่อนไหวเล็กน้อย นัยน์ตาเป็นประกาย ราวกับมีดวงดาวพร่างพราย ยิ้มอย่างมีเสน่ห์:

"แต่หากคุณชายอยากจะรู้จักนางจริงๆ ข้าก็พอจะแนะนำให้คุณชายได้"

เฉินชิงซานแอบถอนหายใจโล่งอก ในใจคิดว่าหวังหยางช่างเก่งกาจโดยแท้ พูดเพียงไม่กี่คำก็หลอกล่อแม่นางเซี่ยได้แล้ว เอ๊ะ? เขาจะเคยหลอกล่อข้าเช่นนี้บ้างหรือไม่???