บทที่ 215: ผู้ปรารถนาย่อมติดเบ็ด

"เช่นนั้นท่านอ๋อง ข้าจะขอกลับบ้านไปรอสำรับอาหารก่อน"

"เจ้ารอก่อน!" อ๋องแห่งปาตงเรียกหวังหยางไว้อย่างไม่สบอารมณ์ แล้วจึงสั่งข้ารับใช้ "หนังสือ"

ข้ารับใช้ประคองหนังสือเข้ามา อ๋องแห่งปาตงรับมาไว้ในมือ พลิกดูอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยถาม "บันทึกสำรวจชาวหมานใต้ เจ้าเขียนรึ?"

หวังหยางพอได้ฟังก็รู้ทันที นี่คือนางเติ้งได้ยินว่าตนเองถูกจำคุก ดังนั้นจึงได้ปล่อยหนังสือออกมาก่อน เพื่อเพิ่มแต้มต่อให้แก่เขาต่อหน้าอ๋องแห่งปาตง

เดือนหน้าก็ถึงกำหนดส่งมอบผ้าไหมแล้ว อ๋องแห่งปาตงอาจจะลงมือฆ่าปิดปาก ดังนั้นตอนนี้จึงมิอาจซ่อนคมไว้ในฝักได้ แต่ควรจะแสดงคุณค่าออกมา นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่หวังหยางไม่ลังเลที่จะวางแผนจัดการหัวหน้าเสมียนต่อหน้าอ๋องแห่งปาตง แสดงสติปัญญาและอิทธิพลของตนเอง แต่การแสดงก็ต้องมีขอบเขต ไพ่เปิดไพ่ปิด ล้วนมีประโยชน์ในตัวของมัน จะซ่อนหรือจะแสดง ก็สุดแล้วแต่ใจจะบัญชา