บทที่ 254: เยือนวัด

ฝนเพิ่งหยุดตก หมอกยังไม่สลาย

ด้านหลังเขาของวัดจื้อฉี่ บันไดหินที่เปียกชื้นสะท้อนแสงจากฟ้า ทอดยาวคดเคี้ยวไปสู่สถานที่ลึกลับที่ปกคลุมด้วยความเขียวขจี

ข้างบันได ต้นสนเก่าแก่มีหยดน้ำเกาะอยู่ มีน้ำไหลตามเข็มสน ก่อให้เกิดเสียงแตกละเอียดดังใสบนแผ่นหินที่เต็มไปด้วยตะไคร่ น้ำที่กระเซ็นกระดอนไหลไปรวมกันในแอ่งหินสีเขียว กลายเป็นแอ่งน้ำใสราวกับ——

ข่งฉางอวี๋เหยียบลงบนแอ่งน้ำ พลางสบถคำหยาบในใจ

หลายวันนี้ข่งฉางอวี๋ถูกหวังอี้ทรมานอย่างหนัก ทั้งตามหาบ้านเก่าของใครต่อใครไปทั่วเมือง ทั้งปีนเขาข้ามห้วยตามหาสถานที่โบราณต่างๆ ต้องตื่นตั้งแต่กลางดึก อ้างว่าต้องขึ้นกำแพงเมืองชมพระอาทิตย์ขึ้นในยามอิน ประตูบ้านยังมืดตึ๋ย! พอชมพระอาทิตย์ขึ้นเสร็จก็บอกว่าจะดื่มชาจิงโจวแท้ๆ ข่งฉางอวี๋ก็จนปัญญา เขาอยู่ในจิงโจวมานาน ก็ยังไม่รู้ว่าชาจิงโจวแท้ๆ คืออะไร!