บทที่ 257: ปฏิเสธแขก

แสงแดดอบอุ่นสว่างไสว เมฆจางๆ ล่องลอย

นอกจวนสกุลหวังที่บ่อห้าว รถมาม้าไปไม่หยุดหย่อน คนเฝ้าประตูสองคนหัวหมุน

หวังหยางมีชื่อเสียงโด่งดัง มีเพื่อนฝูงกว้างขวาง ทั้งเชี่ยวชาญวิชาความรู้และเชี่ยวชาญการค้าขาย การปฏิบัติต่อผู้คนก็ไม่ถือตัว ไม่ดูถูกคนสามัญชน ในวันปกติผู้มาเยี่ยมเยียนก็มีไม่น้อย เพียงแต่หวังหยางชูธงทำวิชาความรู้ ขยันเขียนตำรา ทั้งยังมักจะ "ปิดประตูค้นคว้า" ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีโอกาสได้พบปะ ผู้ที่ความสัมพันธ์ไม่ลึกซึ้งก็ไม่กล้ามาเยี่ยมเยียนบ่อยๆ โดยทั่วไปจะฝากนามบัตร ส่งจดหมาย มีโอกาสได้พบก็พบ หากไม่ได้พบก็ยังคงเหลือความประทับใจไว้บ้าง

แต่หลังจากข่าวการเป็นทูตหลวงของหวังหยางแพร่กระจายออกไป ผู้มาเยี่ยมเยียนก็หลั่งไหลไม่ขาดสาย นามบัตรมีมากมายราวกับเมฆ มีทั้งผู้ที่มามอบของขวัญ ผู้ที่มาอำลา ผู้ที่มาสนทนาวาทะบริสุทธิ์ ผู้ที่มาฉวยโอกาสผูกสัมพันธ์ สองสามวันนี้คนเฝ้าประตูทั้งสองคนวิ่งไปมาจนขาแทบหัก วันนี้ดีขึ้นบ้าง เพราะคุณชายกำชับเป็นพิเศษว่า วันนี้ปิดประตูปฏิเสธแขก ไม่อนุญาตให้ผู้ใดรบกวน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องรายงานข่าวสาร เพียงแค่รับนามบัตรของแขกก็พอ

แต่ถึงกระนั้น งานนี้ก็มิใช่เรื่องง่าย ผู้มาล้วนมีฐานะไม่ธรรมดา ผู้ดูแลคนดำก็กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งสองคนไหนเลยจะกล้าเสียมารยาท? ต่างก็ระมัดระวังถึงสิบสองส่วน รับมืออย่างละเอียดถี่ถ้วน ตลอดเช้าก็ได้รับนามบัตรไปสิบห้าใบ และเทียบเชิญสามฉบับ แถมด้วยต้นฉบับตำราที่ส่งมาให้หวังหยางสองม้วนเพื่อให้พิจารณาถึงความถูกต้อง ถึงแม้จะยุ่งยาก แต่เงินรางวัลก็ได้มาไม่น้อย เมื่อได้ยินเสียงเหรียญทองแดงดังกริ๊งๆ ในถุงแขนเสื้อ อารมณ์ก็ดีไม่น้อย