บทที่ 259: ไม่เหมือนปุยฝ้ายลอยผ่านม่าน

ไหมผูกปม คิ้วงามดุจพระจันทร์

แก้มหอมดุจหิมะ รื้อถุงผ้าไหมยามค่ำคืน

เซี่ยซิงหานกลั้นหายใจตั้งสติ ใบหน้าจดจ่อ นิ้วหยกแกะปม มือเรียวแยกผ้าไหมออก

ผมดำขลับทิ้งตัวยาว ไม่รับรู้ถึงลมที่พัดแรงนอกหน้าต่าง แสงเงินสาดส่องทั่วโต๊ะ ใครจะรู้ว่ายามค่ำคืนล่วงเลยไปนานเท่าใด?

เชือกไหมถูกดึงออก ผ้าต่วนสีน้ำเงินลื่นหลุดไป ความลับในถุงผ้าไหม ในที่สุดก็ถูกเปิดเผย—