บทที่ 262: โลหิตบนหาดทราย

หวังหยางมองเห็นทัพม้าศัตรูเข้าใกล้จากระยะไกล ตะโกน "แผน คอ!"

เฉินชิงซานและทหารม้าอีกสี่คนพร้อมกันเคลื่อนไหว กระจายตัวเป็นแนวเฉียง แบ่งเป็นสามกลุ่ม ใช้ม้าเป็นกำบัง แก้ถุงหนังข้างอานม้าออก แล้วโปรย "เหล็กเสี้ยนหนาม" ตามรูปขบวนที่หวังหยางกำชับ

เหล็กเสี้ยนหนามคือเหล็กที่มีหนามแหลม มีสี่แฉก สามแฉกปักพื้น อีกแฉกหนึ่งชี้ขึ้น เมื่อม้าเหยียบกีบก็จะทะลุ คนเหยียบก็จะเท้าฉีก หวังหยางให้ทุกคนนำโคลนเปียกมาห่อไว้ล่วงหน้า ตอนโปรยก็ไม่เกิดฝุ่นควัน เมื่อโปรยแล้วก็ไม่เผยแสงเย็น ขณะที่กำลังจัดวางแนวรบอยู่ พลันได้ยินเสียงฉีกผ้าดัง "ซู่ว" ลูกธนูแหลมพุ่งตรงมายังลำคอของเฉินชิงซาน!

แท้จริงแล้วแม่ทัพชาวป่าเถื่อนควบม้านำหน้ามาแต่ไกล ชักธนูยิงขณะกำลังควบม้า!

ลูกธนูพุ่งมาแม่นยำยิ่งนัก คาดการณ์เส้นทางการเคลื่อนที่ของม้าเฉินชิงซานได้ล่วงหน้า! เฉินชิงซานเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้า ลูกธนูก็อยู่ห่างจากลำคอไม่ถึงหนึ่งฉื่อ!