บทที่ 266: เพียงแต่ในตอนนั้นยังไม่รู้สึกว่าฤดูใบไม้ร่วงมาถึง

จากป้อมปราการอันเฉิงไปทางใต้ห้าลี้ ต้นไม้ค่อยๆ บางตาลง ทางบนภูเขากว้างขึ้น ที่ปากทางมีโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งตั้งอยู่ เป็นโรงเตี๊ยมเดียวในระยะสิบลี้โดยรอบ

ขณะนั้น เถ้าแก่โรงเตี๊ยมกำลังยืนอยู่ที่ปากทาง มือประสานกัน ใบหน้ากระวนกระวาย ชะเง้อคอมองออกไปเป็นระยะๆ

ไม่นานนัก ทหารม้าสามคนก็ควบตะลุยฝุ่นมาถึง คนที่ขี่นำหน้าเป็นชายร่างใหญ่มีเคราหนา ร่างกายกำยำ สวมชุดรบสีสันสดใส ทหารสองคนที่ตามมาข้างหลังสวมชุดธรรมดาของทหาร มีดาบห้อยอยู่ที่เอว

เถ้าแก่โรงเตี๊ยมรีบวิ่งเข้าไปต้อนรับ มุมตาเผยรอยยิ้มประจบประแจง จูงม้าให้ชายร่างใหญ่:

"ท่านแม่ทัพในที่สุดก็มาถึง! คนมาถึงกันหมดแล้ว รอนานมากแล้วขอรับ!"