บทที่ 317 แผนล่ามังกร

อ๋างทาเค้นเสียงหัวเราะเย็นชาแห้งผากออกมาจากไรฟัน ส่ายหน้า ปลายดาบยังคงชี้ไปที่เซียวเป่าเยว่:

"ข้าไม่เชื่อเจ้า เจ้าไม่ใช่ทูตราชสำนัก จะรับประกันเรื่องหุ้นลมกับเส้นทางการค้าได้อย่างไร? โกดังสินค้าว่านซานเป็นของส่วนตัวของหวังหยาง หากไม่มีโกดังสินค้าว่านซาน เปิดเส้นทางการค้าแล้วจะค้าขายกันอย่างไร? ลบล้างความผิดรึ? เจ้าจะลบล้างได้อย่างไร? เจ้าไม่ใช่หรือที่บอกว่าราชสำนักอาจจะใช้เผ่าหย่งหนิงของพวกเราเชือดไก่ให้ลิงดู? เจ้าไม่ใช่หรือที่บอกว่าองค์จักรพรรดิอาจจะพิโรธไม่ให้อภัย? หรือว่าเจ้าจะเป็นผู้ตัดสินใจแทนราชสำนักได้? หรือว่าเจ้าจะเป็นผู้ตัดสินใจแทนองค์จักรพรรดิได้? ไม่ว่าเจ้าคิดจะใช้ประโยชน์อะไรจากข้า พอข้าทำเสร็จแล้ว เจ้าค่อยหักหลังขายข้า ข้าจะไปทำอะไรได้? หรือจะให้ข้าไปร้องทุกข์ที่ตำหนักไหนนั่นเพื่อโต้แย้งรึ? ข้าไม่เชื่อเจ้า ให้ข้าเลือกเชื่อสักคนระหว่างเจ้ากับหวังหยาง ข้าเชื่อเขา"

เซียวเป่าเยว่ยิ้ม ท่ามกลางความเย็นชาของการวางแผนอย่างรอบคอบ กลับเผลอเผยความอ่อนหวานอันล่มเมืองออกมาหลายส่วนโดยไม่ตั้งใจ:

"ในเมื่อเจ้าเชื่อเขา เหตุใดจึงไม่มัดตัวข้าไปมอบให้เขาเสียเลยเล่า?"

อ๋างทาปกติก็อวดอ้างตนเองว่าเป็นผู้กล้าหาญชาญฉลาด ไม่หวั่นไหวต่อสตรีเพศ บวกกับทั้งโกรธทั้งหวาดระแวงเซียวเป่าเยว่ ทั้งยังอยู่ท่ามกลางการตัดสินใจชี้เป็นชี้ตาย เดิมทีไม่ควรจะเกิดความคิดอื่นใด แต่คาดไม่ถึงว่า กลับยังคงถูกรอยยิ้มนี้ของเซียวเป่าเยว่ทำให้ตาพร่าไปชั่วขณะ รีบรวบรวมสติกลับมา ทำสีหน้าเหี้ยมโหดดังเดิม คำรามว่า: