บทที่ 319 ใช้ทัพ

"...ข้า... ข้าไม่เข้าใจ... คุณชายคือ... จะให้..."

เล่อหลัวหลัวยิ่งรู้สึกสับสน

เขาไม่เข้าใจเจตนาของหวังหยาง ยิ่งกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเผ่าเหวินหยาง อุตส่าห์ตกลงเรื่องสวามิภักดิ์เปิดเส้นทางค้าขายกับชาวป่าเถื่อนได้แล้ว ทั้งยังเจรจาสงบศึกกับเผ่าหย่งหนิงได้สำเร็จ เพียงรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าสว่างไสว แต่จู่ๆ กลับเหมือนตกลงไปในม่านหมอก มองไม่เห็นทิศทาง

หากเปิดศึกกับเผ่าหย่งหนิง เช่นนั้นที่เคยเจรจากันไว้ก่อนหน้านี้ ทั้งเรื่องเผ่าอู่หนิง เผ่าอี๋ตู หุ้นลม ภาษีการค้า ก็ไม่กลายเป็นเพียงเสียงในฝันหรอกหรือ? อีกอย่าง ทันทีที่สงครามในแดนเถื่อนปะทุขึ้น ชนะหรือแพ้ยังไม่ต้องพูดถึง เรื่องการสวามิภักดิ์จะทำอย่างไร? เส้นทางการค้า โกดังสินค้าเล่าจะทำอย่างไร? ยังมีสัตย์สาบานของผานอ๋อง หรือว่าอ๋างทาจะกล้าละเมิดผานอ๋องจริงๆ——

เมื่อเห็นประตูค่ายอยู่ใกล้แค่เอื้อม หวังหยางก็พูดอย่างรวดเร็ว: "ข้าอธิบายได้ และก็สามารถบอกแผนการทั้งหมดของข้าในภายหลังให้เจ้ารู้ได้ เพื่อให้เจ้าวางใจติดตามข้า แต่เวลาไม่ทันแล้ว ข้าสามารถบอกเจ้าได้เพียงสามข้อ——