ตอนที่ 398 เกิดเรื่องแล้วจะหนีพ้นหรือ

หวังไท่คิดไม่ตก และไม่มีกะจิตกะใจจะคิดต่อแล้ว เพราะข่าวที่หวังหยางกลับมาถึงเมืองจิงโจวทำให้เขาตื่นตระหนกจนเสียขวัญไปหมด

ที่เขากล้าเอาคำให้การไปให้ปาตงหวังดู ก็เพราะนึกว่าหวังหยางตายไปแล้ว ในเมื่อมีคำให้การที่หวังหยางเขียนด้วยลายมือตนเองอยู่ในมือ จะปั้นน้ำเป็นตัวอย่างไรย่อมขึ้นอยู่กับเขาเองมิใช่หรือ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาตั้งใจไว้แต่แรกว่าพอเขียนคำให้การเสร็จก็ต้องฆ่าปิดปากหวังหยางเสีย

ทว่ายามนี้หวังหยางไม่เพียงยังไม่ตาย ซ้ำยังกลับมาเข้าเฝ้าปาตงหวัง หากปาตงหวังเอาคำให้การออกมาเทียบยัน หวังหยางจะไม่แว้งกัดเอาหรืออย่างไร

เว้นเสียแต่ปาตงหวังจะเกลียดชังหวังหยางจนเข้ากระดูกดำ ถึงขั้นไม่ยอมฟังความแม้แต่ครึ่งคำ คิดแต่จะฆ่าให้ตายเดี๋ยวนั้นเพื่อระบายโทสะ มิฉะนั้นปาตงหวังจะต้องเรียกตนไปเผชิญหน้าไต่สวนแน่ ถึงตอนนั้นตนทำได้เพียงกัดฟันยืนกรานคำเดิม แล้วสาดโคลนใส่กันไปมากับหวังหยางเท่านั้น

แต่เรื่องสาดโคลนนี่สิ หากตนเทียบกับไอ้เดรัจฉานน้อยนั่น ดูเหมือนจะไม่ได้เปรียบตรงไหนเลยสักนิด!