ตอนที่ 400 รอคอยเวลา

จันทร์สารทสว่างกระจ่าง ลมราตรีพัดเอื่อยเย็นสบาย

หวังหยางนำกำลังพลพร้อมหอบหิ้วเงินทองออกจากเรือนหลังน้อย อาภรณ์ผ้าไหมปักส่องประกายกลางราตรี บนหลังม้าสะบัดแส้ ก้าวย่างผึ่งผายกลับถึงบ้าน

พอเข้าประตูบ้าน ก็สั่งให้ชายร่างดำหยิบเงินห้าพันเหรียญมอบให้นายกองเหอจี้ทันที กำชับให้เขานำไปแบ่งปันปูนบำเหน็จแก่เหล่าทหารทั้งหลาย

ยามนั้นเบี้ยหวัดทหารเดือนหนึ่งมีเพียงสามร้อยเหรียญ กรรมกรค่าแรงต่ำที่สุดในตลาดยังทำทั้งวันได้เพียงแปดเหรียญ ทหารที่ติดตามหวังหยางไปครานี้รวมนายกองด้วยมีทั้งสิ้นยี่สิบเอ็ดนาย เมื่อนำเงินห้าพันเหรียญมาแบ่งกัน ย่อมเท่ากับว่าคืนเดียวได้เงินเกือบเท่าเบี้ยหวัดทั้งเดือน ใครเล่าจะไม่ยินดีปรีดา

แม้จะติดตามหวังหยางเพียงไม่กี่วัน ทว่าทหารเกือบทุกคนต่างรู้สึกว่าคุณชายสูงศักดิ์ท่านนี้ใจกว้างเปี่ยมน้ำใจ มือเติบเป็นที่สุด ถึงขั้นนึกอยากจะติดตามรับใช้หวังหยางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน