ตอนที่ 441 ยอดบุรุษก้าวมาถึงขั้นนี้

หวังหยางกล่าวว่านามอู๋ตี๋นั้นองอาจผึ่งผายดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนชื่อใหม่ ทว่าโหลวอู๋ตี๋กลับอ้อนวอนไม่หยุดหย่อน หวังหยางจึงได้มอบชื่อรองให้เขาคำหนึ่ง นั่นคือ—หวยเหริน

"ที่ว่าผู้มีเมตตาย่อมไร้เทียมทาน หากมีใจโอบอ้อมอารี ย่อมไร้เทียมทานอย่างแท้จริง"

โหลวอู๋ตี๋ยินดียิ่งนัก รีบคุกเข่าคารวะ นับแต่นั้นมาจึงใช้ทั้งชื่อจริงและชื่อรองควบคู่กัน

หวังหยางยังเอ่ยถึงเรื่องหุ้นลมของหออวิ๋นหนี หุ้นลมสามส่วนยกให้ราชสำนัก สองส่วนเป็นของเล่อหลัวหลัว สองส่วนเป็นของอ๋างทา หนึ่งส่วนเป็นของต๋าห่าน และสองส่วนเป็นของตนเอง ส่วนแบ่งสามส่วนของราชสำนักนั้นแตะต้องไม่ได้ เล่อหลัวหลัวกับพวกสวามิภักดิ์มาก่อน ย่อมไม่อาจแตะต้องเช่นกัน ทว่าในบรรดาห้าชนเผ่าใหญ่ที่เพิ่งสวามิภักดิ์ในยามนี้ มีเพียงโหลวอู๋ตี๋และเถียนต้าเตาที่ยังไม่มีหุ้นลม หวังหยางบอกว่ามิอาจละเลยคนทั้งสอง จึงยอมสละหุ้นลมในส่วนของตนเอง ยกให้เถียนต้าเตาหนึ่งส่วน และมอบให้โหลวอู๋ตี๋หนึ่งส่วน

เถียนต้าเตานึกไม่ถึงเลยว่าจะมีส่วนแบ่งของตนด้วย! ถึงกับขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำ!