ตอนที่ 460 ผู้รู้แจ้งแต่กำเนิด

สายน้ำใสสายหนึ่งไหลรินมาจากร่องหินในสวนหลัง คดเคี้ยวเลี้ยวลดเก้าโค้งสามตลบ ก่อนไหลรินลงสู่สระน้ำขนาดย่อม

ริมสระปูทางเดินด้วยหินลายบุปผา คดเคี้ยวทอดยาวทะลุผ่านแนวป่า ปลายทางคือเรือนหนังสือเปิดโล่งหลังหนึ่ง สี่ทิศติดหน้าต่างบานยาวและประตูตั้งตรง เปิดรับความโปร่งโล่งได้รอบด้าน วสันต์รับสายลม คิมหันต์รับความเย็นฉ่ำ สารทสดับเสียงพิรุณหยดกระทบใบกล้วย เหมันต์ชมหิมะกดทับทิวไผ่เขียว

ยามปิดหน้าต่างลงกลอนประตู ย่อมตัดขาดจากสรรพสิ่งภายนอก ด้วยเหตุนี้เรือนหนังสือแห่งนี้จึงได้นามว่า "เรือนเชียนอี" อันมีความหมายว่า ยามปิดซ่อนอยู่เพียงหนึ่งห้อง ยามเปิดกว้างไกลนับพันลี้

นี่คือเรือนหนังสือของหวังหรง

ยามนี้หวังหรงสวมชุดเซินอีลวดลายหมึกคราม ผมดำขลับรวบไว้หลวม ๆ ด้วยปิ่นหยกขาว มือไพล่หลังถือม้วนตำราเล่มหนึ่ง กำลังก้าวย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่ภายในห้อง