ตอนที่ 468 วาสนาผูกพัน

"...ซุนเช่อรุดมารับด้วยตนเอง แต่งตั้งเป็นเจี้ยนเว่ยจงหลางเจี้ยง มอบทหารสองพันนาย ม้าศึกห้าสิบตัว ยามนั้นโจวอวี๋อายุได้ยี่สิบสี่ปี ผู้คนในแดนอู๋ต่างพากันเรียกว่าโจวหลาง เขาติดตามซุนเช่อเข้าตีเมืองหว่าน ได้บุตรสาวสองคนของเฉียวกงมา ซึ่งล้วนงามเลิศล้ำ โจวอวี๋รับเสี่ยวเฉียว ซุนเช่อรับต้าเฉียว

ซุนเช่อกล่าวกับโจวอวี๋อย่างสบายอารมณ์ว่า 'บุตรสาวทั้งสองของเฉียวกงแม้นพราวพรายเจิดจรัส'... พราวพรายเจิดจรัสในที่นี้หมายถึงประกายแสงระยิบระยับ บทกวี 'กานเฉวียนฟู่' ของหยางสงกล่าวไว้ว่า 'ประกายสีชาดทอทอดยามพราวพราย ไอระเหยสีมรกตพลิ้วไหวทอดยาว' ความหมายของซุนเช่อก็คือ แม้บุตรสาวทั้งสองของเฉียวกงจะงดงามเปล่งประกายจับตาเพียงใด ทว่า 'ได้พวกเราสองคนเป็นเขย ก็คู่ควรให้ปีติยินดีล้นพ้นแล้ว' เฒ่าเฉียวเอ๋ย เจ้าแอบหัวเราะชอบใจไปคนเดียวเถอะ..."

ศาลเจ้าโจวอวี๋ตั้งอยู่บนที่สูงริมฝั่งต้าเหลย ด้านหน้าหันสู่แม่น้ำใหญ่ ด้านหลังพิงขุนเขาเขียวขจี ตัวศาลากว้างขวางโอ่อ่า สง่างามเป็นเอกลักษณ์ ก่อด้วยอิฐเขียวมุงกระเบื้องดำ ชายคางอนช้อยประดุจปีกนก ชายคาแขวนกระดิ่งทองแดง ยามลมแม่น้ำพัดผ่านก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งกังวาน ผสานเข้ากับเสียงระลอกคลื่น คล้ายเสียงศาสตราวุธกระทบกันจนบังเกิดความองอาจห้าวหาญ

ลานชั้นกลางภายในศาลเจ้ามีต้นสนโบราณเขียวชอุ่มครึ้ม สองฟากฝั่งตั้งรูปสลักหินเรียงรายเพื่อร่วมรับเครื่องสักการะ แต่ละรูปยืนกุมกระบี่ ท่วงท่าเคร่งขรึมน่าเกรงขาม ล้วนเป็นขุนศึกใต้บังคับบัญชาของโจวอวี๋ในกาลก่อน

ใต้ฝ่าเท้าของรูปสลักหินทุกรูปมีป้ายหินทรงเตี้ยสี่เหลี่ยม สลักชื่อเสียงเรียงนามไว้ แม้ผ่านกาลเวลาลมฝนชะล้าง ตัวอักษรก็ยังพอมองออก มีทั้งซุนอวี๋ หวงไก้ กานหนิง หลิงถ่ง และคนอื่นๆ