บทที่ 5 การตัดสินใจ

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของชายร่างกำยำและชายหนุ่มรูปงาม หวังหยางก็อยากจะตบพวกเขาทั้งสองให้ตายคาที่ อันที่จริงแล้ว ทั้งสองคนนี้มีทางเลือกอยู่สามระดับ ทางเลือกชั้นเลิศ คือแอบอ้างว่าเป็นผู้ติดตามของสกุลหวังแห่งหลางหยา ออกมายืนยันสถานะให้หวังหยาง ขณะเดียวกันก็ผูกมัดตัวเองเข้ากับหวังหยาง บีบให้เขาต้องช่วย ส่วนความขัดแย้งในพฤติกรรมก่อนหน้านี้ทั้งหมด ให้หวังหยางเป็นผู้รับผิดชอบอธิบาย ทางเลือกชั้นกลาง คือนิ่งเงียบไม่พูดอะไร รอให้หวังหยางแอบอ้างสถานะสำเร็จแล้วค่อยเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ส่วนหวังหยางจะพูดอย่างไร ก็แล้วแต่เขาตัดสินใจ ทางเลือกชั้นเลว ก็คือทำตามอย่างที่เห็น แอบอ้างว่าเป็นคนสกุลหวังแห่งหลางหยาเช่นกัน เดิมทีการปรากฏตัวของบุตรหลานสกุลหวังแห่งหลางหยาในป่าเขาลำเนาไพรแห่งนี้ก็เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมากพอแล้ว ตอนนี้กลับมีโผล่มาอีกสองคน ไม่เพียงแต่จะทำให้ไม่น่าเชื่อถือ ยังพลอยลดความน่าเชื่อถือในสถานะของหวังหยางลงไปด้วย

เป็นไปตามคาด หลังจากที่ทั้งสองตะโกนจบ สือจ่างและคนอื่นๆ ก็มองมาที่หวังหยาง ในสายตามีความสงสัยเพิ่มขึ้นหลายส่วน แน่นอนว่าหวังหยางสามารถเลือกที่จะยอมรับ “ญาติ” ทั้งสองคนนี้ได้ แต่ปัญหาคือทั้งสองคนนี้มีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในยุคสมัยนี้น้อยมาก ไม่สามารถแสร้งทำเป็นรู้เรื่องรู้ราวได้เหมือนหวังหยาง ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสามคนแสร้งทำเป็นบุตรหลานตระกูลเดียวกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน ย่อมถูกจับได้ง่ายมาก ขอเพียงแค่จับพวกเขาแยกกันสอบสวน แล้วนำคำให้การมาเปรียบเทียบกัน ความจริงก็จะถูกเปิดโปงทันที แต่ถ้าหวังหยางไม่ยอมรับพวกเขา ด้วยนิสัยการทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังของคนทั้งสองนี้ ย่อมต้องหันกลับมากล่าวหาว่าสถานะของหวังหยางเป็นของปลอม ถึงตอนนั้นเรื่องราวก็จะยิ่งยุ่งเหยิง และสุดท้ายก็จะพังพินาศกันทั้งหมด

ทำอย่างไรดี? หวังหยางต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว! เหล่าทหารทุกคนต่างมองมาที่หวังหยาง สือจ่างกำลังจะเอ่ยปากถาม หวังหยางก็เดินตรงไปยังคนทั้งสองแล้ว ชายหนุ่มรูปงามและชายร่างกำยำเห็นหวังหยางมาช่วย ต่างก็ดีใจ ตะโกนเรียก “พี่ชาย”

“พี่ใหญ่”

“คนครอบครัวเดียวกัน” กันอย่างมั่วซั่วหารู้ไม่ว่าคำว่า “เกอ” (พี่ชาย) นั้นเพิ่งจะปรากฏในสมัยราชวงศ์ถัง ในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออกและราชวงศ์ใต้นั้นไม่มีคำเรียกเช่นนี้เลย

หวังหยางเดินไปได้ครึ่งทาง แสร้งทำเป็นทรงตัวไม่อยู่ เกือบจะสะดุดล้ม แล้วก็ถือโอกาสก้มตัวลงจัดรองเท้า มือซ้ายฉวยโอกาสบีบขากางเกงที่เปียกน้ำส้มสายชูอย่างแรง ถึงแม้น้ำส้มสายชูจะระเหยไปมากแล้ว แต่โชคดีที่ยังพอจะบีบออกมาได้บ้าง หลังจากหวังหยางลุกขึ้นก็เดินไปอยู่หน้าชายหนุ่มรูปงาม ชายหนุ่มรูปงามพูดว่า: “พี่ชาย รีบไปบอกพวกเขา—”

เพียะ! หวังหยางใช้มือซ้ายกดแขนขวาของชายหนุ่มรูปงามไว้ มือขวาตบหน้าชายหนุ่มรูปงามอย่างแรง! เหล่าทหารมองจนตาค้าง ในหูของชายหนุ่มรูปงามมีเสียงดังอื้อ ถูกตบจนมึนงงไปในทันที หวังหยางทำหน้าเย็นชา ไม่หยุดชะงัก เดินไปยังหน้าชายร่างกำยำ ชายร่างกำยำเบิกตาตะคอก: “ไอ้เด็กเวร แกกล้าแตะ—” ขณะที่ตะคอกก็พยายามถอยหลังอย่างสุดชีวิต แต่ถูกทหารสองนายกดตัวไว้ ไม่สามารถดิ้นหลุดได้ หวังหยางใช้มือซ้ายกดแขนขวาของชายร่างกำยำไว้ มือขวารวบรวมพลังทั้งหมด ตบหน้าชายร่างกำยำอย่างแรงหนึ่งฉาด

หวังหยางชี้ไปที่ชายร่างกำยำที่ถูกตบจนหูอื้อหน้าบวม แล้วด่าว่า: “เจ้าพวกสายลับชั่วสองคน ลอบข้ามเขตแดนมา ยังกล้ามาแอบอ้างเป็นคนสกุลหวังแห่งหลางหยาของข้าอีก!”

“อะไรนะ!” สือจ่างเบิกตากว้าง เหล่าทหารต่างตกตะลึง! “เขาเป็นตัวปลอม! เขาไม่ใช่คนสกุลหวังแห่งหลางหยา! เขาแอบอ้าง!” ชายหนุ่มรูปงามตะโกนออกมาเป็นคนแรก “ไอ้เด็กเวรนี่มันตัวปลอม! ตัวปลอม! ไอ้ชาติหมา! กล้าดีมาตบข้า! มันแอบอ้าง!” ชายร่างกำยำคำรามอย่างบ้าคลั่ง หากไม่ใช่เพราะถูกทหารสองนายกดตัวไว้แน่น คงจะพุ่งเข้ามาต่อสู้กับหวังหยางแล้ว

การตบหน้าของหวังหยางมีเจตนาสี่ประการ หนึ่งคือต้องการอาศัยจังหวะที่ตบหน้าเพื่อทำเรื่องลับๆ บางอย่าง ส่วนจะเป็นเรื่องอะไรนั้นอีกสักครู่ก็จะรู้กัน สองคือใช้ความเจ็บปวดทางกายเพื่อชะลอเวลาในการตอบสนองของพวกเขา สามคือเพื่อยั่วโมโหคนทั้งสอง ลดความสามารถในการคิดอย่างมีเหตุผลและตรรกะของพวกเขา สี่คือข้อที่สำคัญที่สุด! เขาต้องการสร้างความบาดหมางกับคนทั้งสองต่อหน้าทุกคน เพราะเมื่อทำเช่นนี้แล้ว การกล่าวหาของชายหนุ่มรูปงามและชายร่างกำยำหลังจากนี้ก็จะดูเหมือนเป็นการแก้แค้นที่เขาเพิ่งจะตบหน้าไป ความน่าเชื่อถือและผลกระทบก็จะลดลง เป็นไปตามคาด การเปิดโปงของทั้งสองคนไม่ได้ทำให้เกิดความฮือฮามากนัก เหล่าทหารสนใจอีกปัญหาหนึ่งมากกว่า

สือจ่างถามว่า: “เมื่อครู่คุณชายพูดว่าสายลับ สายลับอะไร? หรือว่าพวกเขาเป็นสายลับฝ่ายเหนือจริงๆ?!” หวังหยางจ้องไปที่สือจ่าง หรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง แล้วถามว่า: “เจ้าไม่รู้จริงๆ รึ?” สือจ่างรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว: “ข้า ข้าจะไปรู้อะไร?”

“ตอแหล! สายลับอะไร! ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสายลับคืออะไร! นี่มันใส่ร้าย! อย่าไปเชื่อมัน!”

“เขาเป็นตัวปลอม! เขาไม่ใช่คนสกุลหวังแห่งหลางหยา! เขาไม่ใช่คนของโลกนี้เลย! เขาโกหก! โกหก! พวกแกเชื่อมันก็โง่แล้ว!” ชายหนุ่มรูปงามและชายร่างกำยำตาแดงก่ำ ตะโกนจนสุดเสียง หวังหยางทำหน้าเย็นชาแล้วพูดว่า: “ให้พวกมันหุบปากก่อน!” สือจ่างรีบร้อนอยากจะถามเรื่องสายลับฝ่ายเหนือให้ชัดเจน และก็รำคาญเสียงของชายหนุ่มรูปงามและชายร่างกำยำ จึงส่งสายตาให้ลูกน้อง ทหารใช้ด้ามดาบกระแทกเข้าที่ท้องของคนทั้งสองอย่างแรง ทั้งสองร้องโหยหวน แล้วก็เจ็บจนยืดตัวไม่ขึ้น ชายหนุ่มรูปงามเจ็บจนพูดไม่ออก ส่วนชายร่างกำยำนั้นใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แต่ในปากก็ยังคงไม่หยุด: “ตัวปลอม! เขาเป็นตัวปลอม! เขาแอบอ้าง!” เพียงแต่เสียงเบาลงมาก

หวังหยางพูดกับสือจ่างอย่างไม่เกรงใจ: “เดิมทีด้วยสถานะของเจ้า ไม่มีอำนาจที่จะรู้เรื่องนี้ แต่ตอนนี้ข้าต้องใช้เจ้า บอกเจ้าไปก็ไม่เสียหาย หนังสือราชการจากหลู่หยางบอกว่ามีสายลับฝ่ายเหนือเข้ามาในเขตแดน แล้วมันบอกหรือไม่ว่าเข้ามาอย่างไร?” สือจ่างสงสัย: “ได้ยินว่าเป็นลอบเข้ามา?” หวังหยางยิ้มเย็นชา: “พวกเขามีคนคอยรับ!” สือจ่างตกใจ: “มีไส้ศึก?” สายตาของหวังหยางคมปลาบ กวาดตามองทุกคน: “แน่นอน อยู่ในกองทัพนี่แหละ!” เหล่าทหารฟังจนงงเป็นไก่ตาแตก สือจ่างก็มีสีหน้างุนงง ถามว่า: “นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน? ข่าวของคุณชายมาจากไหน?” หวังหยางมองสือจ่าง ส่ายหน้าแล้วยิ้มเบาๆ: “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่โต ไม่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าควรรู้ ข้าถูกลอบโจมตีระหว่างทาง เกรงว่าก็คงจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ หากพวกเจ้าไม่กลัวว่าจะถูกฆ่าปิดปากในภายหลัง ตอนนี้ข้าก็สามารถบอกพวกเจ้าได้” สีหน้าของเหล่าทหารเปลี่ยนไปทันที สือจ่างรีบพูด: “ไม่ต้องๆ! คุณชายอย่าบอกพวกเราเลย! พวกเราเป็นแค่ทหาร จะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร!” หวังหยางพยักหน้า: “หลังจากถูกลอบโจมตี ระหว่างที่ข้าหลบหนีได้พบกับคนสี่คน จึงเดินทางไปด้วยกัน ตอนกลางคืนได้ยินพวกเขาคุยกันด้วยภาษาต่างด้าว—” สือจ่างเบิกตากว้าง: “คุณชายเข้าใจภาษาต่างด้าวด้วยรึ?”

“just so so.”

“หา?” ทุกคนงุนงง หวังหยางโบกมือ ใบหน้าเรียบเฉย: “ไม่น่าพูดถึง” ในเมื่อยุคสมัยคือราชวงศ์จิ้นตะวันออกและราชวงศ์ใต้ ทางเหนือย่อมเป็นชาวหู (ชนเผ่านอกด่าน) ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจภาษาหูในยุคกลาง แต่ก็พอจะเดาได้ว่าภาษาอังกฤษกับภาษาหูน่าจะแตกต่างกันมาก เขาคาดว่าทหารบ้านนอกเหล่านี้น่าจะไม่มีใครเข้าใจภาษาหู และต่อให้มี เขาก็สามารถหาข้ออ้างอื่นมาแก้ตัวได้อย่างง่ายดาย การพูดภาษาอังกฤษประโยคนี้ออกมาก็เพียงเพื่อทำให้คนอื่นทึ่ง เพิ่มความลึกลับ และเขาจงใจพูดให้เร็วและไม่ชัดเจน เพื่อสร้างความประทับใจให้คนอื่นว่าเขาพูดได้คล่องแคล่ว เหล่าทหารเห็นหวังหยางสามารถพูดภาษาต่างด้าวได้ ก็ยิ่งเพิ่มความยำเกรงต่อเขามากขึ้น

ชายหนุ่มรูปงามตะโกนลั่น: “นั่นมันภาษาอังกฤษ พวกแกถูกหลอกแล้ว! เขาเป็นตัวปลอม! ข้าก็พูดได้! Fine thank you and you! นี่คือภาษาอังกฤษ! ของปลอม!” ชายร่างกำยำยังคงดิ้นรน ตะโกนเสียงดัง: “ไอ้เด็กเวรนี่ไม่ใช่คนสกุลหวังแห่งหลางหยา!! เขาโกหก!! เขากำลังหลอกพวกแก! พวกเรามาด้วยกัน!” ทั้งสองคนตะโกนไม่หยุด ความสนใจของทหารหลายนายถูกดึงดูดไป สือจ่างก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองพวกเขา หวังหยางรู้ว่าในใจของพวกเขาเริ่มสงสัยแล้ว จึงพูดว่า: “ถือว่าพวกเจ้าโชคดี ไม่รู้ไม่ชี้ก็ได้สร้างผลงานไปแล้ว สองคนนี้รวมถึงสองคนที่พวกเจ้าฆ่าไปเมื่อครู่ล้วนเป็นสายลับฝ่ายเหนือ ตอนนี้พวกเจ้าตัดผ้าที่แขนเสื้อด้านขวาของสองคนนี้ออกมา บนนั้นมีสัญลักษณ์ลับประจำตัวของพวกเขา พวกเจ้าดูแล้วก็จะรู้เอง” พูดพลางใช้มือทำท่าชี้ไปยังตำแหน่งที่แน่นอนบนแขนขวา สือจ่างสั่ง: “รีบทำตามที่คุณชายสั่ง!” ทหารใช้ปลายดาบตัดผ้าที่แขนเสื้อด้านขวาของคนทั้งสองออกมาหนึ่งชิ้น ส่งให้สือจ่าง สือจ่างพลิกดูไปมา: “นี่ นี่มันไม่มีอะไรเลยนี่นา!” หวังหยางพูดอย่างดูแคลน: “ถ้าปล่อยให้เจ้ามองเห็นได้ง่ายๆ แบบนี้ แล้วจะเรียกว่าสัญลักษณ์ลับได้อย่างไร!” เขาเชิดหน้าขึ้น เรียกอย่างวางมาด: “ใครก็ได้ มาก่อไฟ!” เหล่าทหารก่อกองไฟเล็กๆ ขึ้นอย่างรวดเร็ว ใช้หินเหล็กไฟจุดไฟ หวังหยางหยิบชิ้นผ้าแขนเสื้อมา แล้วนำไปอังไฟทีละชิ้น ส่วนชายร่างกำยำและชายหนุ่มรูปงามก็ด่าไม่หยุด พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะพิสูจน์ว่าสถานะของหวังหยางเป็นของปลอม “เอาล่ะ มาดูได้แล้ว” หวังหยางยื่นชิ้นผ้าแขนเสื้อออกไปอย่างสงบนิ่ง สือจ่างรับมา ทหารหลายนายเข้ามามุงดู บนชิ้นผ้าแขนเสื้อที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นอะไรเลย กลับปรากฏวงกลมเล็กๆ สีน้ำตาลขึ้นมาอย่างเด่นชัด!