บทที่ 149 องค์ชายผู้แสนรันทด แอดมิตโรงพยาบาลกลางดึก!

“จะเป็นเรื่องอะไรได้อีกล่ะ ก็โรคเก่ากำเริบน่ะสิ! ปวดจนลุกจากเตียงไม่ไหวแล้ว! ท่านประธานจาง นายเป็นหมอจีนเก่าแก่ไม่ใช่รึไง รีบจัดยามาถอนรากถอนโคนให้ฉันทีสิ!!!”

องค์ชายกวนสั่วแห่งธงแดงดาวห้าแฉกนอนคว่ำกอดหมอนแน่นอยู่บนเตียง น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ ก็นะ มันปวดจริงๆ นี่นา

“เรื่องขี้ปะติ๋ว! โบราณว่าไว้ ริดสีดวงกำเริบหนักก็เหมือนภัยพิบัติ ตัดทิ้งซะจะได้จบๆ เดี๋ยวเพื่อนคนนี้จะโทรเรียก 120 (รถพยาบาล) ให้เดี๋ยวนี้แหละ!”

เกือบลืมไปเลยว่าองค์ชายกวนสั่วเป็นชายหนุ่มผู้มี ‘ริดสีดวง’ ไม่รู้ว่าตอนนี้อาการไปถึงขั้นไหนแล้ว แต่จำได้ว่าเมื่อก่อนตอนเป็นริดสีดวง มันไม่เห็นมีป้ายสีเหลืองขึ้นนี่นา ลองคิดดูสิ ถ้าเป็นริดสีดวงแล้วป้ายสีเหลืองขึ้น เดินไปไหนมาไหน โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ คงไม่ได้เห็นป้ายสีเขียวแล้วล่ะ คงเห็นแต่ป้ายสีเหลืองอร่ามเต็มไปหมด แสดงว่าคราวนี้องค์ชายคงต้องโดนหั่นจริงๆ แล้วล่ะ ดูจากอาการปวดขนาดนี้ นี่มันริดสีดวงขึ้นสมองชัดๆ

“ไปๆๆ เลย! ร่างกายและผิวพรรณ ได้รับมาจากพ่อแม่ ห้ามทำลายเด็ดขาด นี่คือจุดเริ่มต้นของความกตัญญู คนกตัญญูอย่างฉันจะยอมให้...”