บทที่ 154 มาอีกแล้วเคสเบื่ออาหาร เคสของคุณน่ะรับมือยากมาก! (หนึ่ง)

“นี่... ไหนบอกว่าจะมากันตอนบ่ายโมงไงล่ะ ทำไมเพิ่งเที่ยงครึ่งถึงมากันพรึ่บพรั่บขนาดนี้!!!”

ความจริงซ่งหว่านฉิงเองก็แอบเหวอ ทำไมหน้าประตูถึงมีคนยืนอออยู่สิบกว่าคนแบบนี้ เธอกำชับนักกำชับหนาว่าให้มาตอนบ่ายโมงตอนเริ่มไลฟ์สด แต่ผลคือแค่เที่ยงครึ่งหน้าประตูก็มีคนมากันแปดเก้าคนแล้ว บางคนอุ้มแมว บางคนจูงหมา บางคนก็มากันเป็นคู่

“พี่สาวคะ ทุกคนมาตรวจรักษาเหรอคะ?” ซ่งหว่านฉิงรีบเดินเข้าไปสอบถาม

“น้องคือแอดมินคนนั้นใช่ไหม? ใช่จ้ะ พวกเรามาเช้ากว่าเวลาหน่อย แต่สายตาหุ้นส่วนร้านพวกน้องนี่ดุจริงๆ เลยนะ...” หญิงสาวในชุดกระโปรงลูกไม้สีดำ ย้อมผมสีทอง อุ้มสุนัขพันธุ์พุดเดิ้ลทอยอยู่หน้าสุดพูดขึ้น พลางเหลือบมองไปทางซ่งเหวินชิง แล้วกระซิบกระซาบกับเหล่าซ่งอย่างลับๆ ล่อๆ

“ดุจริงๆ ด้วยค่ะ! โหดมาก! เอาอย่างนี้ ทุกคนเข้าไปรอข้างในก่อนนะคะ เหล่าซ่งคะ รบกวนเปิดประตูหน่อยค่ะ” ซ่งหว่านฉิงตะโกนบอกผู้เป็นพ่อ เมื่อวานเพื่อป้องกันไม่ให้ทุกคนแห่มาเช้าเกินไป เธอเลยใช้เหล่าซ่งเป็นข้ออ้าง เธอบอกทุกคนไปว่า คลินิกชุนโหยวไหลแห่งนี้เป็นการร่วมทุนกันระหว่างอาจารย์จางกับเหล่าซ่ง โดยเหล่าซ่งเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ส่วนอาจารย์จางเป็นผู้ถือหุ้นรายย่อย และเหล่าซ่งมีความเห็นขัดแย้งเรื่องการทำคอนเทนต์อย่างรุนแรง ดังนั้นจึงอยากให้ทุกคนมาตอนบ่ายโมงจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นถ้าอาจารย์จางยังไม่มา เหล่าซ่งที่ไม่ชอบการไลฟ์สดและอารมณ์ไม่ดีอาจจะทำหน้ายักษ์ใส่ได้!