บทที่ 165 ลื่นล้มขณะทำความสะอาด หลอดเลือดโป่งพองแตก เชี่ยเอ๊ย ระบบฝึกฝนกลายเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?!

“จริงด้วยคุณคะ สัตวแพทย์จางเขารักษาได้ไหม! ในเมื่อเขามองออกขนาดนี้ เขาต้องมีวิธีช่วยลูกเราแน่ๆ!!”

ในขณะที่หลี่ทิงหลานกำลังยืนอึ้ง ชายผู้สิ้นหวังก็หันไปหาภรรยาของเขา ต่อให้ก่อนหน้านี้จะไม่เคยเชื่อ ต่อให้จะมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระแค่ไหน แต่ยามที่คนเราจนตรอก ใครจะมามัวสนเรื่องพวกนั้นกันล่ะ ถ้าอีกฝ่ายมีวิธี และยินดีจะให้ลองเสี่ยงดู เขาก็พร้อมจะตกลงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะคุณ! แต่รอให้เขาออกตรวจคราวหน้า พวกเราลองไปถามเขาดูเถอะนะคะ!!” แม่ของเถาเถาจู่ๆ ก็ตาเป็นประกายด้วยความหวัง

ส่วนหลี่ทิงหลานที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ อย่างเงียบเชียบ แต่เธอก็ไม่ได้พูดขัดคออะไรออกมา ก็นะ คนไข้หรือญาติที่หมดหนทาง มักจะแอบเก็บความหวังเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้เสมอ การที่สัตวแพทย์มองออกว่าเป็นมะเร็งเนื้อเยื่อรกรก็นับว่าอภินิหารมากแล้ว พูดตามตรงมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในโลกความจริง ส่วนเรื่องที่สัตวแพทย์จะรักษามะเร็งเนื้อเยื่อรกได้นั้น ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

“อื้อ! ไปถามเขากัน!!” ผู้เป็นพ่อพยักหน้ายืนยัน