บทที่ 174 คาบเรียนปีสอง น้องสาวครับ คุณป่วยจริงๆ นะ!!

“จะตกใจอะไรขนาดนั้น! เมื่อก่อนก็เคยสอนมาแล้วไม่ใช่เหรอ? วางใจเถอะ ทางนี้ครูจัดเตรียมค่าตอบแทนพิเศษสำหรับการสอนแทนไว้ให้แล้ว อาจารย์เสิ่นของเธอเป็นคนรักษาภาพพจน์นะจะบอกให้!”

เสียงของเสิ่นฉางหมิงจากปลายสายฟังดูพึงพอใจอย่างมาก เมื่อเทียบกับที่ปรึกษาคนอื่นที่ขี้งก หรือพวกศาสตราจารย์ที่มองนักศึกษาเป็นแรงงานราคาถูก ตัวเขาเองก็นับว่าเป็นคนรักษาภาพพจน์จริงๆ นั่นแหละ

“เอ่อ... ครับๆ อาจารย์เสิ่นผู้รักษาภาพพจน์ สรุปว่าสถานที่สอนอยู่ที่ไหนครับ?” พอได้ยินคำว่ารักษาภาพพจน์ จางหลิงชวนถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่ารักษาตรงไหน

ส่วนเรื่องการสอนรุ่นน้องในมหาวิทยาลัย นักศึกษาปริญญาโทของที่นี่มีวิชาบังคับวิชาหนึ่งที่ชื่อว่า การฝึกปฏิบัติผู้ช่วยสอน ดังนั้นเขาก็เคยผ่านการสอนรุ่นน้องชั้นปีต่ำกว่ามาบ้างแล้ว แต่นั่นก็แค่คาบสองคาบเพื่อเก็บหน่วยกิตเท่านั้น แถมตอนนั้นเขาเป็นแค่ผู้ช่วยสอน แทบไม่ต้องบรรยายอะไรเองเลย แต่วันนี้ฟังจากน้ำเสียงอาจารย์ เหมือนจะให้เขาเป็นผู้บรรยายหลัก ทั้งที่ยังไม่ได้เตรียมการสอนมาเลยสักนิด เขารู้สึกหวั่นใจจริงๆ!!

“ครูส่งข้อความทางวีแชทไปให้เมื่อคืนแล้ว ไปจัดการล้างหน้าล้างตาหาข้าวเช้ากินซะ แล้วค่อยเปิดดูรายละเอียด” พูดจบเสิ่นฉางหมิงก็วางสายไปทันที