บทที่ 185 ลูกกตัญญูเหลือเกินนะ รีบไปโรงพยาบาลเถอะ!

“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ผมจะบอกให้นะ ที่พ่อผมจากไปด้วยโรคมะเร็งตับเร็วน่ะ ก็เพราะตอนนั้นวิชาผมยังไม่ถึงขั้น ไม่อย่างนั้นนะ ด้วยศาสตร์แพทย์แผนจีนของผมตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องรักษาให้หายขาดหรอก แค่ใช้การฝังเข็มรมยาตามจุดชีพจรพิเศษร่วมกับการจัดตำรับยาบำรุง ผมมั่นใจว่ายื้อชีวิตท่านให้อยู่ต่อได้นานกว่าพวกหมอฝรั่งอีกหลายปีแน่นอน”

เมื่อได้ยินจางหลิงชวนชม (ประชด) ว่าเขาเป็นลูกกตัญญู อวี๋ซิงกุ้ยก็ยืดอกรับด้วยความปลาบปลื้มและตื้นตันใจทันที

ก็นะ ในเวยป๋อกับโต่วอินน่ะ มีแต่ชาวเน็ตมารุมด่าว่าเขากำลังฆ่าแม่ตัวเองทั้งนั้น วันนี้ในที่สุดก็มีคนเข้าใจและยอมรับในตัวเขาสักที

“เอ่อ...” เห็นอีกฝ่ายได้ทีขี่แพะไล่ แถมยังทึกทักเอาเองว่าตัวเองกตัญญูเสียเต็มประดา จางหลิงชวนถึงกับพูดไม่ออก นี่พี่ชายฟังไม่ออกจริงๆ เหรอว่าผมพูดประชดน่ะ!

“แต่ว่านะสัตวแพทย์จาง คุณกำลังทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องความกตัญญูของผม คุณกำลังช่วยตรวจอาการแม่ผมอยู่ สรุปว่าตอนนี้คุณมองออกหรือยังว่าแม่ผมป่วยเป็นโรคอะไร?”