บทที่ 196 รุ่นพี่ขอพลีการพอกายเป็นคำตอบรับ

“รุ่นน้องจาง ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว สองสามวันมานี้เหมือนเธอไม่มีเรียนใช่ไหม? ยุ่งอยู่กับอะไรล่ะเนี่ย?”

เจียงตงเอ๋อเอ่ยถามจางหลิงชวนด้วยน้ำเสียงที่ดูสนิทสนมเป็นพิเศษ

“ผมโดนส่งไปรับจ๊อบแบกอิฐที่โรงพยาบาลมณฑลน่ะครับ สัปดาห์ละสองวัน ว่าแต่... รุ่นพี่ล่ะครับ ผลตรวจเป็นยังไงบ้าง?”

จางหลิงชวนพอจะเดาออกว่าที่รุ่นพี่มาหาถึงที่ ต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน และน่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่เขาเตือนเรื่องมะเร็งลำไส้ ซึ่งตามปกติแล้วผลตรวจควรจะออกมาแล้ว และต้องไม่เป็นอะไรที่ร้ายแรงนัก

“รุ่นน้องนี่เก่งสมคำล่ำลือจริงๆ นะ เป็นสัตวแพทย์แท้ๆ แต่กลับไปรับจ๊อบเป็นหมอรักษาคนได้ ตอนนี้ทั้งประเทศคงมีคนทำได้ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ... ผลตรวจออกมาแล้วล่ะ ขอบใจเธอมากนะ เมื่อวานพี่ไปส่องกล้องมา แล้ววันนี้ผลตรวจชิ้นเนื้อก็ยืนยันว่าเป็นมะเร็งลำไส้ระยะเริ่มต้นจริงๆ หมอบอกว่าถ้าเข้าสู่กระบวนการรักษาอย่างจริงจัง โอกาสหายขาดมีถึง 90% แต่ถ้ามาตรวจช้ากว่านี้ ก็มีโอกาสสูงมากที่มันจะลุกลามเป็นเนื้อร้าย”