บทที่ 202 ท่านคือเทพเจ้าจาง ตีพิมพ์ผลงานในวารสารระดับ Q1 เหล่าเสิ่นจะช่วยดันให้ได้แชมป์สัตวแพทย์

บทที่ 202 ท่านคือเทพเจ้าจาง ตีพิมพ์ผลงานในวารสารระดับ Q1 เหล่าเสิ่นจะช่วยดันให้ได้แชมป์สัตวแพทย์ระดับประเทศ!

ชัดเจนเลยว่าเขาโดนหลอกเข้าให้แล้ว ก็นั่นสิ การทดสอบปั๊มหัวใจกู้ชีพหรือซีพีอาร์บ้าบออะไรต้องทำถึงยี่สิบนาที ถ้าเจอคนไข้ที่ร่างกายอ่อนแอแล้วทำซีพีอาร์ไม่สำเร็จ คนอื่นก็คงต้องมาทำซีพีอาร์ให้คนปั๊มแทนแล้ว ปกติเขาก็ทำกันแค่ห้านาทีเท่านั้นแหละ เขาว่าแล้วเชียวว่าอาจารย์เย่ว์ที่มองเขาไม่ค่อยสบอารมณ์ตั้งแต่แรกต้องมีลับลมคมในอะไรแน่ๆ

ถึงในคู่มือจะเขียนไว้ว่าให้หยุดทำเมื่อได้ยินคำสั่งจากกรรมการก็เถอะ แต่ใครมันจะบ้าสั่งให้หยุดตอนยี่สิบนาทีกันล่ะ

"พี่จาง เอ้ย เทพเจ้าจาง คะแนนเอพลัสพลัสของท่านนี่ผมขอยอมศิโรราบเลย โคตรเทพ โคตรเจ๋ง" เวยจื่อซีทำท่าบูชาจางหลิงชวนอย่างเต็มที่ การทำซีพีอาร์ต่อเนื่องยี่สิบนาทีโดยไม่มีข้อผิดพลาดเลย เพราะถ้าพลาดนิดเดียวก็ไม่มีทางได้เอพลัสพลัสแน่นอน คนเก่งระดับนี้จะไม่ให้เรียกว่าเทพเจ้าได้ยังไง เทพเจ้าชัดๆ เลยแหละ ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าคะแนนเอพลัสพลัสมันมาได้ยังไง อิจฉาไม่ลงหรอก ในสายตาเขาตอนนี้มีแต่ความเลื่อมใสศรัทธาเท่านั้น

"แหะๆ คนที่ไม่ได้โดนหลอกใช้งานฟรีๆ อย่างพี่ก็พูดได้สิ เกรดเอกับเอพลัสพลัสก็สอบผ่านเหมือนกันนั่นแหละ" จางหลิงชวนทำหน้าเซ็ง เขาแค่ต้องการให้สอบผ่าน คะแนนสูงๆ ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาเลย ถ้าไม่ได้บังเอิญเจอพี่เวยคนนี้ เขาคงเข้าใจผิดคิดว่าสมาคมแพทย์ฉุกเฉินมันโหดหินขนาดนี้ไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเย็บแผลให้คนไข้ตั้งสองสามคนหรอก แค่ทำซีพีอาร์ยี่สิบนาทีกว่าจะบอกให้หยุด เขาเกือบจะคิดว่าร่างกายตัวเองอ่อนแอขนาดหนัก ถึงขั้นหอบแฮ่กๆ เพื่อให้ได้คะแนนเฉลี่ย ทั้งที่ผู้เข้าสอบคนอื่นกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด