บทที่ 206 ไลฟ์สดแรกในชนบทก็เจอดีเข้าให้! ฮ่าๆๆ สัตวแพทย์จางจะดับอนาถเพราะเรื่องแบบนี้เหรอเนี่ย!

"ดูสิ สัตวแพทย์จางนี่แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเอาอยู่" ลุงหนิวเห็นจางหลิงชวนตกลงรับคำท้า ก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"ลุงผู้ใหญ่บ้านคะ อาจารย์จางเขาก็ต้องมั่นใจอยู่แล้วล่ะค่ะ ดูจากประวัติการรักษาที่ผ่านมาสิ อาการป่วยของป้าพังปิดเขาไม่มิดหรอกค่ะ" เลขาฯ หมี่ก็ยิ้มพลางพูดเสริมขึ้นมา ตอนแรกเธอยังแอบกังวลว่าอาจารย์จางจะปฏิเสธ แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะคิดมากไปเอง ก็นะ คนเขามีฝีมือถึงขนาดมีผู้ติดตามตั้งสี่ล้านกว่าคน แถมยังรักษาคนได้เก่งพอๆ กับรักษาสัตว์อีกต่างหาก แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะดูออกไหมว่าป้าพังป่วยเป็นอะไร ถ้าลองสังเกตดีๆ ไม่ต้องจับชีพจรก็พอจะเดาได้คร่าวๆ แล้ว

"ก็จริง ก็จริง" ลุงหนิวพยักหน้าเห็นด้วย ความจริงลุงแกก็ค่อนข้างเชื่อมั่นในการแพทย์แผนจีนนะ แต่ศาสตร์นี้มันต้องใช้เวลาศึกษาเรียนรู้กันชั่วชีวิต สัตวแพทย์จางเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าๆ จะเก่งกาจขนาดนั้นเชียวเหรอ แกก็เลยอยากจะลองทดสอบดูสักหน่อย

"ไม่หรอกครับ ความจริงผมก็แค่ขอลองดูเฉยๆ ถ้าผมเดาผิด ลุงหนิวกับป้าพังก็อย่าเพิ่งหัวเราะเยาะผมนะครับ ขนาดเครื่องมือแพทย์สมัยนี้ยังมีโอกาสวินิจฉัยพลาดเลย นับประสาอะไรกับผมล่ะ โอกาสพลาดมันก็ต้องมีสูงอยู่แล้ว" จางหลิงชวนถ่อมตัว คนเรามันก็ต้องเผื่อทางหนีทีไล่ไว้บ้าง เกิดพลาดขึ้นมาจะได้ไม่หน้าแตก

"แหม สัตวแพทย์จางนี่ถ่อมตัวจังเลย มิน่าล่ะถึงมีคนรักคนชอบเยอะแยะ" ป้าพังพูดด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี