บทที่ 240 ใช้ดวงตาเอกซเรย์ เหลวไหลเกินไปแล้ว นี่มันนศ.ร่างกายเปราะบางของแท้ เปราะแต่ตายยาก!

"ยื่นออกมา?"

เจียงอินอินที่สวมถุงน่องบุขนสีเนื้อ เลกกิ้งกันหนาว และรองเท้าผ้าใบสีขาวนวลแมตช์กับถุงเท้าข้อยาวสีขาว ก้มลงมองเท้าของตัวเอง

ทันใดนั้นเธอก็พบว่าที่บริเวณส่วนบนของถุงเท้าข้อยาว มีบางอย่างนูนเด่นออกมาจริงๆ

มิน่าล่ะ เมื่อกี้เธอถึงรู้สึกว่าหลังจากข้อเท้าพลิกแล้วไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ลุกขึ้นยืนไม่ได้

เท้าที่พลิกไปนั้นเหมือนจะขาดการติดต่อกับร่างกายไปเสียดื้อๆ