บทที่ 242 ตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ตกตะลึง ผลตรวจเลือดมีแต่ลูกศรชี้ขึ้นชี้ลงเต็มไปหมด!

เพราะอยู่ข้างกายอาจารย์จางมาตั้งสองเดือนกว่าแล้ว เธอกล้าพูดได้เลยว่าเธอพอจะเข้าใจเขาอยู่บ้าง เอาแค่ง่ายๆ นะ ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาไม่มีทางทักคนอื่นแบบนั้นหรอก

"เห็นนิดหน่อยครับ ดังนั้นคนเราก็ควรจะใช้ชีวิตให้เป็นเวลาบ้าง ถึงการอดนอนจะไม่ทำให้เกิดโรคบางอย่างโดยตรง แต่หลายครั้งมันก็เป็นปัจจัยกระตุ้นให้เกิดโรคต่างๆ ได้ครับ แน่นอนว่าผมก็เข้าใจว่าบางคนก็มีความจำเป็น" จางหลิงชวนยิ้มบางๆ แต่ซ่งหว่านฉิงกลับมองเห็นแววตาของเขาที่ดูซับซ้อนมาก เหมือนมีความรู้สึกว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกอะไรแบบนั้น แต่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอ่านสายตาเขาออกเป็นแบบนี้ได้

"เพราะงั้นสหายเสี่ยวซ่ง ต่อไปก็พยายามใช้ชีวิตให้เป็นเวลานะครับ" จางหลิงชวนเห็นซ่งหว่านฉิงทำหน้าครุ่นคิด ก็เลยเปลี่ยนสีหน้าให้ผ่อนคลายลงแล้วเอ่ยเตือน

"อาจารย์จางอย่าขู่หนูสิ... ตอนนี้หนูใช้ชีวิตเป็นเวลามากเลยนะ ถ้าอาจารย์เห็นว่าหนูมีอาการป่วยอะไรช่วยรีบบอกเลยนะคะ ชาตินี้หนูสัญญาว่าจะไม่เถียงอาจารย์เลยเด็ดขาด!" เมื่อได้ยินจางหลิงชวนพูดแบบนั้น ซ่งหว่านฉิงก็รีบชูสองนิ้วขึ้นมาทำท่าสาบานทันที พูดจริงๆ นะ ซ่งหว่านฉิงพูดจากใจจริงเลย จะไม่เถียงเด็ดขาด

"เอ่อ... ผมก็แค่เตือนตามปกติครับ ว่าแต่สหายเสี่ยวซ่งนี่ร่างกายแข็งแรงดีเหมือนกันนะ ปีนเขามาตั้งนานยังไม่เห็นท่าทีว่าจะเหนื่อยเลย ปกติคงออกกำลังกายบ่อยล่ะสิ" จางหลิงชวนถามซ่งหว่านฉิงยิ้มๆ พูดตรงๆ ตอนนี้ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาเริ่มจะหมดแรงแล้ว ก็ปีนเขามาตั้งเกือบสามชั่วโมงแล้วนี่นา เหนื่อยจะแย่ แต่ซ่งหว่านฉิงกลับดูสบายๆ เขาเลยเดาว่าเธอคงจะแข็งแรงกว่าเขาเยอะ