บทที่ 250 เกิดเรื่องใหญ่เข้าจริงๆ แล้ว ตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก!

“โครม—”

เธอรู้สึกเพียงว่าศีรษะของตนกระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง และลมหายใจก็ขาดห้วงไปโดยสมบูรณ์

ในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ สติสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ทำให้นึกถึงคำว่า กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ขึ้นมาในหัว

ใช่แล้ว เป็นอย่างที่คุณหมอเสี่ยวชวนบอกไว้จริงๆ เธอป่วยเป็นโรคนี้จริงๆ

ตอนแรกคิดว่าขอแค่รับคนไข้อีกเพียงคนเดียวแล้วกลับไปตรวจคงยังทันเวลา ใครจะไปคิดว่าอาการจะกำเริบเร็วขนาดนี้ และที่แย่ไปกว่านั้นคืออาจารย์เว่ยและคนอื่นๆ ต่างขึ้นไปข้างบนกันหมด ทิ้งให้เธออยู่ข้างล่างเพียงลำพัง