บทที่ 357 อันตรายถึงขีดสุด วิกฤตการณ์นาทีชีวิต เจ้าหน้าที่สถานีอนามัยงานเข้าแล้ว!

“เอ๊ะ อาจารย์จางคะ ไม่คิดเลยว่าเนื้อวัวแห้งนี่จะอร่อยขนาดนี้”

ซ่งหว่านฉิงถือเนื้อวัวฉีกรส ‘ซือฉีเซียง’ อยู่ในมือ ทั้งสองคนเดินไปกินไป ซ่งหว่านฉิงกินอย่างเอร็ดอร่อย

“จะซื้อกลับไปฝากใครสักหน่อยไหมครับ?”

จางหลิงชวนถามขึ้น

“สมแล้วที่เป็นอาจารย์จางที่รู้ใจฉันที่สุด คิดเหมือนกันเป๊ะเลยค่ะ ถึงคุณลุงซ่งจะบอกว่าคนที่จะไปเป็นคู่ชีวิตเขายังไม่เคยเจอหน้ากัน แต่ในฐานะลูกสาวก็ควรแสดงน้ำใจสักหน่อยนะคะ คิดว่าเนื้อวัวฉีกนี่แหละเหมาะที่สุด!”