บทที่ 380 เอาแต่ใจตนเอง จุดจบของการรนหาที่ตาย ต่อให้สำนึกผิดจนไส้กิ่วก็สายเกินไป

ในชั่วพริบตาถัดมา ดวงตาของคุณยายก็เบิกกว้าง!! “นี่... นี่ นี่ นี่——”

ลิ้นของเธอสั่นระริก ร่างกายสั่นเทาจนไม่อาจควบคุมได้

“แม่! เกิดอะไรขึ้นคะ!” พานเสี่ยวเยว่เห็นแม่สามีทำท่าเหมือนตัวแข็งทื่อ มือหนึ่งกุมหน้าอกเอาไว้ แถมยังถอยหลังกรูไปด้านหลัง

“เร็วเข้า!!” เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้มีสัญชาตญาณวิชาชีพสูงส่ง สังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที เขาพุ่งตัวเข้ามาแล้วผลักประตูห้องน้ำที่เปิดค้างไว้ไม่สุดนั้นออกทันที

ในวินาทีต่อมา ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างรู้สึกเหมือนหนังศีรษะชาหนึบไปหมด เยว่เจิ้งเสียงนั่งอยู่บนชักโครก ร่างกายเอนไปด้านหลัง ศีรษะแหงนหงาย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำราวกับผลมะเขือม่วง ที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาคู่ที่เบิกโพลงนั้น เขาจ้องเขม็งไปที่เพดาน สายลมเย็นเยียบพัดผ่าน บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความพิศวงและน่าขนลุก