บทที่ 393 แผนกรังสีวินิจฉัยของโรงพยาบาลระเบิด หนังสือแจ้งความจากห้ามหาวิทยาลัย และโชคชะตาของอาเมี่ยว

“ไม่... ไม่มีค่ะ...”

เหมินชิงเซียงส่ายหน้า เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่อยากบอกผลลัพธ์ที่เพิ่งค้นเจอให้ปู่ของเธอฟัง เพราะพรุ่งนี้เช้าปู่ยังต้องขับรถ หากปู่เกิดเครียดจนนอนไม่หลับทั้งคืนขึ้นมา มันจะส่งผลต่อความปลอดภัยในการขับขี่ได้! ความเจ็บปวดและความน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น ขอให้เธอรับไว้เพียงคนเดียวก็พอ เพียงแต่ในหัวของเธอยังคิดไม่ตกเลยว่าทำไมถึงต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“ไม่มีจริงๆ หรือ?”

เถ้าแก่เหมินมองหลานสาวด้วยสายตาที่ยังคงสงสัย ในฐานะปู่ เขารู้จักหลานสาวคนนี้ดีราวกับฝ่ามือตัวเอง

“ช่างเถอะ ถือว่าไม่มีก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยไปโรงพยาบาลตรวจให้แน่ชัดว่าโรคท้าวแสนปมที่ว่านี่มันคือตัวอะไรกันแน่”