บทที่ 413 มดลูกแตก, ยมบาลยื่นมือมาหา, เดินเดียวดายท่ามกลางพายุหิมะ!

“เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน—”

ลาเจินที่นอนอยู่บนเตียงมีใบหน้าซีดเผือด แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่เส้นผมของเธอกลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และทั่วร่างกำลังสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด หากวัดความเจ็บปวดได้เต็มสิบ สิ่งที่ลาเจินกำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้คงทะลุไปถึงระดับสิบเอ็ดแล้ว! ความเจ็บปวดนี้ดำเนินมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ร่างกายของเธอหมดแรงจนแทบสิ้นใจ

“เจิน!”

ซาซีรีบพุ่งตัวเข้าไปกุมมือที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของภรรยาไว้แน่น หัวใจของเขาเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ลูกผู้ชายตัวโตๆ อย่างเขาถึงกับขอบตาแดงก่ำในพริบตา เพราะภรรยาผู้เป็นที่รักกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส แต่เขากลับไม่มีหนทางใดๆ เลย

“ซาซี... ฉันคงทนไม่ไหวแล้ว” ลาเจินบีบมือของสามีแน่น