บทที่ 417 นักเปียโนไม่จำเป็นต้องรักษาแล้ว! การประชุมเวชฉุกเฉินระดับโลก! ทำให้พวกอวดดีต้องก้มหัวให้!

“อะไรนะ? พี่หลู่?”

อาหลั่งถามด้วยความสงสัย เพราะรู้สึกว่าสีหน้าของพี่หลู่ดูมีความนัยแฝงที่แปลกประหลาด

“อาหลั่ง เธอไม่รู้สึกปวดหูเลยสักนิด แต่จู่ๆ ระดับเสียงดนตรีกลับลดต่ำลงครึ่งเสียงเนี่ยนะ? มันเกิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนเลยหรือ?!”

โจวลู่มองอาหลั่งด้วยความงุนงง ตอนที่เธอเคยมีอาการนี้ เธอรู้สึกปวดหูอยู่บ้างแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม แต่การที่เขาไม่มีอาการปวดเลยสักนิดมันดูผิดปกติเกินไป

“ไม่มีอาการปวดหูเลยครับ แต่ถ้าปวดหน้าถือไหม? ช่วงนี้ผมมีอาการเจ็บแปลบๆ ที่ใบหน้าบ้าง แต่พอไปตรวจที่โรงพยาบาลก็ไม่พบปัญหาอะไร” อาหลั่งชี้ไปที่บริเวณข้างจมูกของตนเอง