บทที่ 426 จุดจบของฆาตกร ทีมสอบสัมภาษณ์ปริญญาเอกระดับเทพ อาการผิวหนังขึ้นราคือโรคอะไรกันแน่!

นี่ถือเป็นความปรารถนาอันแรงกล้าของปาเหนียนเหนียนมาโดยตลอด โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ล้างท้องในครั้งนั้น ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธออยากจะเลี้ยงขอบคุณรุ่นพี่จางสักมื้อเหลือเกิน! เธออยากจะบอกเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจว่าเธอได้พบกับสิ่งดีๆ อะไร ถึงทำให้เธอตัดสินใจล้มเลิกความคิดที่จะจบชีวิตตัวเองลงได้!

ปาเหนียนเหนียนเดินไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเดินชมมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งที่ตั้งอยู่ข้างๆ สถาบันของเธอ ทั้งอาคารเรียน ห้องสมุด ทะเลสาบ รวมถึงโรงอาหารของทางโรงเรียน ปาเหนียนเหนียนเดินสำรวจมาจนทั่ว เธอเดินอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังชื่นชมทัศนียภาพระหว่างทาง และเหมือนกับกำลังตามหาร่องรอยการใช้ชีวิตของรุ่นพี่จางไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

“ดูท่าทางรุ่นพี่จางคงโชคไม่ดีเท่าไหร่ ที่ไม่มีโอกาสได้ให้ฉันแก้แค้น!” ปาเหนียนเหนียนพึมพำเมื่อมองไปยังประตูรั้วคณะเกษตรศาสตร์ ก่อนจะเดินจากไป ทว่าเธอไม่รู้เลยว่า หากเธอหาตัวรุ่นพี่จางพบจริงๆ เธออาจจะไปกระตุ้นความสนใจบางอย่างของเขา จนอาจถูกจับฝังเข็มสักสองเข็มก็ได้

“หาข้าวกินดีกว่า” บ่ายโมงตรง จางหลิงชวนเดินออกมาจากหอพักนักศึกษาปริญญาโท แม้ว่าโรงเรียนจะยังไม่เปิดเทอมอย่างเป็นทางการ แต่นักศึกษาหลายคนก็เริ่มทยอยกลับมากันแล้ว ช่วงเที่ยงคนมักจะเยอะ เขาจึงตั้งใจเลือกลงมาช่วงที่คนน้อยหน่อย เพราะบ่ายโมงคนส่วนใหญ่ก็น่าจะทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาปรากฏตัวบนรายการค้นหายอดนิยมบ่อยเกินไปหรือเปล่า เขารู้สึกว่าหลังจากเดินออกมาก็มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขา แถมยังมีคนเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มอีกต่างหาก แต่โชคดีที่ไม่มีใครเข้ามาขอตรวจรักษาหรือขอช่องทางติดต่อส่วนตัว ชีวิตเขาเลยยังค่อนข้างสงบสุขอยู่บ้าง