บทที่ 437 ความเจ็บปวดทรมาน นี่ไม่ใช่โรคหัวใจ และมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหัวใจเลย!

“นั่นหมายความว่า ทุกครั้งที่เธอมีอาการป่วยที่บ้าน พอถึงโรงพยาบาลฉีดน้ำเกลือก็หายเป็นปกติ? แต่ก็ยังป่วยเป็นระยะๆ มาตลอด? และสองปีมานี้กลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น?”

หลี่ทิงหลานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นในตอนนี้ เธอเองก็พอจะคุ้นเคยกับศาสตราจารย์ซุน รองผู้อำนวยการแผนกอายุรกรรมท่านนั้นอยู่บ้าง ท่านเป็นศาสตราจารย์อาวุโสที่เกษียณอายุไปแล้ว น่าจะมีอายุราวหกสิบห้าปี ซึ่งแก่กว่าเธอสักสิบปีเห็นจะได้

“ใช่ค่ะคุณหมอ วันนี้พี่สาวโทรมาบอกว่าอึดอัดมาก อาจจะทนไม่ไหวแล้ว ฉันเลยรีบจัดแจงพามาที่โรงพยาบาลในเครือเบธูนของเราอีกครั้งค่ะ!” หญิงสาววัยสามสิบเศษกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ผู้ป่วยรายนี้ครั้งก่อนพวกเราก็พยายามหาสาเหตุแล้ว แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ถึงขั้นพลิกแผ่นดินหาก็ยังหาสาเหตุไม่ได้เลยค่ะ” จี้หมิงโจว ผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมหัวใจกล่าว สาเหตุที่การประชุมครั้งนี้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ก็เพื่อหวังให้ทุกแผนกร่วมมือกัน หาทางวินิจฉัยโรคของซุนอวี๋อวี๋ให้พบ เพราะครั้งนี้อาการรุนแรงมาก หากครั้งหน้าเกิดขึ้นอีก เกรงว่าจะไม่สามารถรอดพ้นไปได้

“ใช่ค่ะ ทางครอบครัวเองก็หวังให้พวกเราช่วยหาสาเหตุให้เต็มที่ค่ะ” รองผู้อำนวยการแผนกอายุรกรรมกล่าวเสริม เนื่องจากเป็นเวลาช่วงบ่าย ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่จึงยังปฏิบัติหน้าที่อยู่ ต่อให้ผู้อำนวยการแผนกไม่อยู่ อย่างน้อยรองผู้อำนวยการก็ต้องอยู่ประจำการ