บทที่ 455 ถึงฉันจะยื้อคุณไว้ไม่ได้ แต่ยื้อแม่คุณได้นะ นี่สิที่เรียกว่าตาค้าง!

“ไม่เป็นไรจ้ะๆ แม่อุบัติเหตุที่ไซต์งานนิดหน่อย ตอนนี้ก็ใกล้หายแล้ว ลูกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ”

ตู้เจียเหม่ยยิ้มปลอบใจลูกชาย

ออกมาทำงานแบบนี้ จะไม่ให้มีแผลได้ยังไงล่ะ

“แม่ครับ แม่เจ็บเท้าแล้วทำไมไม่บอกผมสักคำล่ะ!”

เมื่อมองดูผมดำขลับบริเวณขมับของแม่ที่บัดนี้มีผมขาวแซมอยู่ประปราย รูปลักษณ์ก็ดูแก่กว่าตอนปีใหม่เสียอีก