บทที่ 480 สัญญาณชีพกะพริบก่อนสิ้นใจ ความเสียใจที่สายเกินไป โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจหรอก!

“เฮ้อ... นี่มันทรมานเด็กชัดๆ บางครั้งก็ควรจะตัดใจนะ”

รองหัวหน้าลั่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจนใจ

พร้อมกับไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงได้เชื่อมั่นในตัวจางหลิงชวนคนนี้นัก

ต่อให้เขาจะเก่งเรื่องกู้ชีพและทำซีพีอาร์ได้ยอดเยี่ยมแค่ไหน แต่การปั๊มหัวใจมาสามสิบนาทีแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้น ถึงฟื้นขึ้นมาได้ก็ต้องมีผลกระทบตามมาอยู่ดี

ทรมานเด็กตายทั้งเป็นเปล่าๆ สำหรับครอบครัวก็เป็นความทุกข์แสนสาหัส สู้ปล่อยไปซะยังจะดีกว่า