บทที่ 565 คุณมันก็แค่เป้าหมายของงานวิจัย หมอเถื่อนชัดๆ ฉันจะกลับไปรักษาที่ประเทศตัวเอง!

“ใช่ค่ะ! คุณหมอ! อะไรคือความน่าเสียดาย! มือเพื่อนฉันรักษาไม่ได้แล้วหรือไง? อย่ามาขู่กันได้ไหม! คนเราถ้าโดนขู่ด้วยเรื่องความเป็นความตายมันจะตกใจจนช็อกตายเอานะคะ!”

ไป๋ลี่เห็นท่าทางของหมอแล้ว ทั้งคนก็เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

พร้อมกับเน้นย้ำว่า ในฐานะหมอห้ามขู่คนไข้เด็ดขาด!

ไม่อย่างนั้นบาดแผลทางใจของคนไข้จะขยายใหญ่จนนึกภาพไม่ออกเลยทีเดียว!

“แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างนั้น มือของเพื่อนคุณยังรักษาไว้ได้ ผมไม่ได้แนะนำให้ตัดทิ้ง เพราะการรักษาอวัยวะให้ครบถ้วนถือเป็นการให้เกียรติญาติพี่น้องของผู้ป่วยด้วยครับ”