บทที่ 606 ผู้อำนวยการเหงื่อแตกทำไม, กระแสสังคมรุมถล่ม, ทำไมถึงกล้าก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้!

"รองผู้อำนวยการเหยาครับ? คุณเป็นอะไรไปครับ ลูกของผมล่ะ? พวกเขาน่าจะปลอดภัยดีใช่ไหมครับ? คุณรีบพูดมาสิครับ ผมร้อนใจอยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้ว!"

ในเวลานี้ หูเฉียงมองไปยังรองผู้อำนวยการเหยาด้วยความฉงนสงสัย

เพราะเขารู้สึกว่าสีหน้าของอีกฝ่ายดูผิดธรรมชาติเอามากๆ สำหรับเรื่องที่กู้ชีพสำเร็จแบบนี้ ตามปกติแล้วไม่ควรจะพูดออกมาด้วยท่าทีตื่นเต้นฮึกเหิมหรอกหรือ?

เหมือนกับนักเรียนศิลปะชาวเยอรมันคนนั้น

ที่ขึ้นกล่าวคำปราศรัยอย่างทรงพลัง