บทที่ 80 มอบรางวัล ผู้ติดตามเพิ่มขึ้นหนึ่งแสน วัวที่กินยาเบื่อหนูจะไปไม่รอดจริงหรือ?!

“หมอจางครับ นี่หมอต้องไปยุ่งอีกแล้วเหรอ?” ผู้อำนวยการอู๋ถึงแม้จะไม่ได้ยินเนื้อหาในโทรศัพท์ แต่เขาก็ได้ยินคำตอบของหมอจาง จึงได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น สรุปว่าเขาอุตส่าห์วุ่นวายทำกับข้าวทั้งเที่ยงเพื่อจะขอบคุณ แต่อีกฝ่ายกลับยุ่งจนไม่ได้ทานสักคำเลยงั้นเหรอ?

“ต้องขออภัยจริงๆ ครับผู้อำนวยการอู๋ พอดีเพิ่งได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าวัวของเกษตรกรเผลอกินยาเบื่อหนูเข้าไป ผมต้องรีบไปล้างท้องด่วนครับ” จางหลิงชวนรู้ว่าผู้อำนวยการอู๋ตั้งใจทำมื้อเที่ยงไว้รอเขาและหว่านฉิง แต่เหตุฉุกเฉินแบบนี้เขาเองก็จนปัญญา

“หมอจางครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ ไปเถอะครับ งานด่วนสำคัญกว่า ผมเดาว่าคุณหว่านฉิงเองก็คงไม่ทานที่นี่เหมือนกัน” ผู้อำนวยการอู๋ดูอิดโรยเล็กน้อย มื้อเที่ยงมื้อนี้ถือว่าทำเสียของไปจริงๆ แต่เขารู้สึกว่าเขาควรเป็นฝ่ายขอโทษมากกว่า เพราะอีกฝ่ายมาช่วยงานที่นี่ถึงสองวันเต็มแต่กลับไม่มีโอกาสได้เลี้ยงข้าวดีๆ สักมื้อ

“ผู้อำนวยการอู๋คะ ไว้คราวหน้ายังมีโอกาสค่ะ พวกหนูไม่ได้จะไม่มาอีกซะหน่อย” ซ่งหว่านฉิงยิ้มปลอบใจ

“ได้ครับ งั้นไว้คราวหน้า ส่วนเจ้าพวกน้องหมาพวกนี้ผมจะดูแลอย่างดีครับ” ผู้อำนวยการอู๋เผยรอยยิ้มออกมา ไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินลงจากเขาไป

“อาจารย์จางคะ วัวที่กินยาเบื่อหนูเข้าไปเนี่ย ยังพอมีทางช่วยให้รอดไหมคะ?” ระหว่างทางซ่งหว่านฉิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ถ้าภายในสามชั่วโมงยังพอมีหวังครับ แต่ทางที่ดีที่สุดคือต้องล้างท้องภายในสองชั่วโมง ผลกระทบต่อตัววัวจะน้อยที่สุด” จางหลิงชวนตอบกลับ

【ภารกิจสำเร็จลุล่วงก่อนเวลาอย่างยิ่งยวด กำลังมอบรางวัลระบบแบบทวีคูณ】 และในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา

【ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับ ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 2, น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ 2, ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +200】 ข่าวดีคือ รางวัลทั้งหมดถูกเพิ่มเป็นสองเท่า ข่าวร้ายคือ ไม่มีทักษะพิเศษปลุกพลังออกมา

จางหลิงชวนรู้สึกเสียดายนิดๆ แต่ก็ยอมรับความจริงแต่โดยดี เขากดเข้าไปอ่านรายละเอียดของไอเทมแต่ละอย่าง

【ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด: เป็นเครื่องมือช่วยโฮสต์เพิ่มชื่อเสียงเพื่อก้าวสู่การเป็นมหาแพทย์ผู้สมบูรณ์แบบ สะสมครบห้าชิ้นเพื่อเปิดใช้งานการสแกนพิเศษ】 เมื่อเขากดที่ไอเทมเร่งความเร็ว คำอธิบายก็เด้งขึ้นมา การสแกนพิเศษ? มันคืออะไรกันแน่?? จางหลิงชวนมึนตึ๊บ ทว่าไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม และในเมื่อมันต้องสะสมให้ครบก่อนถึงจะใช้งานได้ เขาจึงต้องเก็บมันไว้ก่อน แล้วหันไปอ่านรายละเอียดของน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังแทน

【น้ำยาฟื้นฟูพละกำลัง: ของเหลวพิเศษสำหรับเติมพลังงาน หลังจากดื่มจะสามารถฟื้นฟูพละกำลังกลับสู่จุดสูงสุดได้ทันที】 เป็นไปตามที่เขาคิด มันเอาไว้ช่วยแก้ปัญหาความเหนื่อยล้าหลังใช้ทักษะพิเศษนั่นเอง แล้วสุดท้าย ค่าชื่อเสียงวิชาชีพคืออะไรล่ะ

【ติ๊ง! เส้นทางอาชีพการรักษาที่แท้จริงเริ่มต้นจากการมีชื่อเสียง นี่คือระดับเลเวลของผู้ประกอบวิชาชีพทางการแพทย์ จากการประเมินโดยรวม ชื่อเสียงปัจจุบันของโฮสต์มีรายละเอียดดังนี้:】 【ชื่อเสียงวิชาชีพ: ระดับสอง (LV2): 280/1000 (แพทย์ฝึกงาน)】

【คลิกเพื่อดูรายละเอียดเพิ่มเติม】 หน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมปุ่มกดดูรายละเอียด

【กำลังตรวจสอบรายละเอียดชื่อเสียงวิชาชีพรอบด้าน】 เขาเลือกที่จะตรวจสอบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

「1. ระดับชื่อเสียงวิชาชีพในระบบประกอบด้วย แพทย์ฝึกงาน, แพทย์ประจำบ้าน, แพทย์เฉพาะทาง (สต๊าฟ), รองหัวหน้าแผนก...」

「2. ระดับวิชาชีพนี้อ้างอิงจากโลกความเป็นจริงแต่จะสูงกว่าโลกความเป็นจริง ตัวอย่าง: การได้รับวุฒิบัตรระดับกลางในโลกจริงจะไม่ทำให้เลื่อนระดับเป็นแพทย์เฉพาะทางในระบบได้โดยอัตโนมัติ การเลื่อนระดับในระบบต้องผ่านการประเมินรอบด้านและทำภารกิจที่มอบหมายให้สำเร็จเพื่อสะสมค่าชื่อเสียงให้เพียงพอ」

「3. ขอให้โฮสต์มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม เพื่อป้องกันการแอบอ้าง ผู้ที่ได้รับการรับรองระดับจากระบบในระดับเดียวกัน จะต้องเป็นผู้ที่มีฝีมืออยู่ในระดับแนวหน้าของประเทศหรือกระทั่งระดับสูงสุดเท่านั้น」

...

「9. ทุกครั้งที่ระดับชื่อเสียงวิชาชีพเลื่อนขึ้นหนึ่งขั้น จะได้รับกล่องสมบัติขั้นต่ำและมีโอกาสสุ่มได้รับรางวัลอื่นๆ ทุกครั้งที่เลื่อนระดับใหญ่หนึ่งระดับ จะได้รับกล่องสมบัติพิเศษขั้นต่ำและมีโอกาสสูงที่จะได้รับรางวัลอื่นๆ ขอให้โฮสต์ปฏิบัติตามแผนงานของระบบ และพยายามทำภารกิจที่มอบหมายให้สำเร็จเพื่อเลื่อนระดับ」

「หมายเหตุ: สิทธิ์ในการตีความข้อกำหนดข้างต้นขั้นสุดท้ายเป็นของระบบนี้แต่เพียงผู้เดียว」

อ่านจบแล้ว ค่อนข้างซับซ้อนทีเดียว สรุปง่ายๆ ก็คือ:

1. มีระบบเลเวลผู้เล่นแล้ว ในฐานะระบบการแพทย์ ถึงจะผูกมัดผิดตัวมาอยู่ที่เขาสัตวแพทย์คนนี้ แต่มันก็ยังนับเลเวลแบบสายแพทย์รักษาคนอยู่ดี

2. ระบบนี้มันถือตัวและเย่อหยิ่งมาก ไม่ว่าจะเป็นแพทย์ฝึกงานหรือแพทย์เฉพาะทางในสายตามันต้องเป็นระดับท็อปของวงการเท่านั้น เพื่อตัดพวกฝีมือดาดๆ ออกไป สรุปคือ ในสายตาของระบบนี้ ตอนนี้เขาคือแพทย์ฝึกงานที่เทพที่สุดในวงการงั้นเหรอ? สามัญสำนึกบอกเขาว่า ในเมื่อเป็นระบบที่มีจุดบกพร่อง ระดับพวกนี้ดูไว้ขำๆ หรือมองข้ามไปเลยก็ได้

3. อัปเลเวลแล้วมีรางวัล สำหรับเขา ข้อก่อนหน้านี้ไร้สาระทั้งนั้น ข้อนี้ต่างหากคือประเด็นสำคัญ ในเมื่อระบบมันเย่อหยิ่ง ไม่แยแสใบประกาศนียบัตรในโลกแห่งความเป็นจริง งั้นเขาก็สามารถใช้จุดบกพร่องนี้ทำมาหากินได้โดยไม่ต้องไปสอบเอาใบเซอร์อะไรให้วุ่นวาย ไม่ว่าจะเป็นใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรม หรือการทำผลงานเลื่อนตำแหน่งวิชาการ ก็ไม่ต้องไปสนใจมัน ขอแค่ทำภารกิจของระบบให้สำเร็จเพื่อสะสมค่าชื่อเสียงมาอัปเลเวลผู้เล่น แล้วรอรับรางวัลตอนเลื่อนขั้นก็พอ ช่างเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน!! เขาเริ่มจะหลงรักระบบนี้เข้าให้แล้วจริงๆ

ตีนเขา รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเล็กเริ่มเคลื่อนตัว

“หว่านฉิง หิวแย่เลยสิ เดี๋ยวจะไปหาอะไรกินที่ไหนดี หรือจะให้ผมไปส่งที่หน้าศูนย์สื่อสารมวลชนแล้วคุณไปเลือกหาทานเองดีครับ?” จางหลิงชวนปิดหน้าต่างระบบด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยถามซ่งหว่านฉิง

“เอ๋? อาจารย์จางคะ พวกเราไม่ได้จะไปล้างท้องวัวเหรอคะ ทำไมไปทานข้าวล่ะ?” ซ่งหว่านฉิงที่นั่งซ้อนท้ายถามด้วยความงุนงง หรือว่าอีกฝ่ายจะแกล้งหลอกผู้อำนวยการอู๋? แต่ดูท่าทางเขาไม่ใช่คนแบบนั้นนี่นา!

“เคสล้างท้องวัวครั้งนี้ไม่ต้องไลฟ์ก็ได้ครับ หว่านฉิงไปหาอะไรทานแล้วพักผ่อนเถอะ” จางหลิงชวนยิ้มบอก เธอก็ตามเขาไปโน่นมานี่เหนื่อยมาสองวันแล้ว การล้างท้องวัวมันไม่มีเทคนิคอะไรซับซ้อน ไม่ไลฟ์ก็ไม่เป็นไร

“ไม่ได้ค่ะ มีไลฟ์เพิ่มอีกหนึ่งครั้งก็ได้ผู้ติดตามเพิ่มอีกหน่อย อันดับของพวกเราจะได้สูงขึ้น ส่วนเรื่องกินพวกเราแค่ซื้อซาลาเปาสองลูกแก้ขัดไปก่อนก็พอค่ะ!” ซ่งหว่านฉิงเอ่ยอย่างจริงจัง เมื่อคืนก่อนเพิ่งจะตกลงกันว่าจะรวมพลังกันคว้าเหรียญมาให้ได้นี่นา ที่สถานสงเคราะห์สัตว์ไม่อยากไลฟ์ก็ช่างเถอะ แต่การออกตรวจเคสปกติแบบนี้จะพลาดได้ยังไง ที่สำคัญคือโต่วอินให้ความสำคัญกับการเคลื่อนไหวในบัญชีอย่างต่อเนื่องด้วย

“ก็ได้ครับ” จางหลิงชวนเห็นว่าพูดยังไงเธอก็ไม่ฟัง จึงได้แต่พยักหน้ายอมตามใจ เขาสวมหมวกกันน็อกให้เรียบร้อย รถไฟฟ้าเริ่มออกตัว เขาแวะซื้อซาลาเปาสี่ลูกที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน

“จะว่าไปอาจารย์จางคะ ไลฟ์ครั้งนี้สถานที่อยู่ที่ไหนเหรอคะ? เพื่อเป็นการประหยัดเวลา ส่งพิกัดให้พวกพี่ๆ เขาไปรอที่นั่นเลยดีไหมคะ” ซ่งหว่านฉิงถามขณะรถกำลังเคลื่อนที่ ก็นะ สองชั่วโมงคือเวลาทองของการกู้ชีวิตวัว พวกเขาต้องแข่งกับเวลา

“ไม่ถึงกับต้องรีบขนาดนั้นหรอกครับ เดี๋ยวผมไปส่งหว่านฉิงที่ศูนย์ฯ ก่อน แล้วค่อยมาเจอกันที่บ้านผมเพื่อออกเดินทางพร้อมกันดีกว่า” จางหลิงชวนวางแผนไว้แบบนั้น จากการสอบถามพบว่าวัวเพิ่งจะกินยาเบื่อหนูไป พวกเขายังพอมีเวลาเหลือเฟือ

“อาจารย์จางกลัวว่าพิกัดไลฟ์จะหลุดอีกเหรอคะ?” ซ่งหว่านฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้

“ฮ่าๆๆ ฉลาดจริงๆ ครับ ตอนนี้ผมชักจะสงสัยแล้วว่าในทีมงานถ่ายทำของเราน่าจะมีหนอนบ่อนไส้อยู่ เพราะฉะนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบคราวก่อนอีก เราเก็บพิกัดการออกตรวจไว้เป็นความลับก่อนจะดีกว่า” ความจริงเรื่องพิกัดหลุดเขาไม่ค่อยติดใจเท่าไหร่ แต่เขากังวลว่าถ้าคนมาเยอะเกินไปมันจะสร้างความวุ่นวายให้เจ้าของที่มากกว่า

“ก็น่าจะจริงนะคะ” ซ่งหว่านฉิงทำเป็นกินซาลาเปาอย่างไม่รู้ไม่ชี้ แต่ในใจกลับเริ่มตุ๊มๆ ต่อมๆ เพราะหนอนบ่อนไส้ที่ว่าน่ะ... คือเธอเองนี่แหละ!!

[หน่วยจู่โจมสัตวแพทย์จาง]

「ซ่งหว่านฉิง: ทุกคนมีงานเข้าค่ะ อาจารย์จางกำลังจะไปทำภารกิจใหม่」 ครู่ต่อมา ซ่งหว่านฉิงที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ก็หยิบมือถือออกมา แล้วส่งข้อความเข้ากลุ่มลับสำหรับทำงานของพวกเธอทันที

「เว่ยเสี่ยวหยวน: ในที่สุดก็มีงานซะที เดี๋ยวขอเช็กอุปกรณ์แป๊บนะคะ」

「เฉินเชี่ยน: หว่านฉิงอยู่ที่ไหน??」

「หวังลี่เว่ย: ขอพิกัดด่วน! @หว่านฉิง」

พริบตานั้นกลุ่มเล็กๆ สี่คนก็เริ่มคึกคัก ทุกคนต่างถามหาพิกัดสถานที่ ก็นะ ตกลงกันไว้แล้วว่าจะช่วยกันสร้างกระแสเล็กๆ ให้อาจารย์จาง เพื่อเพิ่มความน่าสนใจให้กับห้องไลฟ์

「ซ่งหว่านฉิง: อาจารย์จางบอกให้ไปเจอกันที่บ้านเขาแล้วค่อยออกเดินทางพร้อมกันค่ะ」 ซ่งหว่านฉิงแอบเหลือบมองแผ่นหลังจางหลิงชวนที่กำลังขับรถอยู่ ก่อนจะรัวนิ้วพิมพ์ข้อความ

「เฉินเชี่ยน: อ้าว...」 ได้ยินแบบนั้น เฉินเชี่ยนถึงกับทำหน้าไม่ถูก

「หวังลี่เว่ย: ฮ่าๆๆ พี่จางของผมฉลาดเป็นกรดอยู่แล้วล่ะ งั้นตอนนี้พวกเรารีบขับรถไปที่หมู่บ้านเซี่ยพัวกันเลย」 หวังลี่เว่ยหัวเราะร่าเมื่อเห็นข้อความในกลุ่มแชท สมกับเป็นพี่จางจริงๆ ขนาดเรื่องท้อง เรื่องซิฟิลิส เลือดออกในสมอง หรือกระทั่งเรื่อง "งานฝีมือ" พี่แกยังดูออก นับประสาอะไรกับแผนการตื้นๆ ของพวกนักศึกษาแพทย์เมื่อวันเสาร์ พี่แกไม่มีทางมองไม่ออกหรอก อาจารย์เฉินน่ะปากแข็งบอกว่าไม่ได้เรียกมา ความจริงน่ะหลักฐานมันมัดตัวเห็นๆ!

「เฉินเชี่ยน: โอเค งั้นหว่านฉิงตอนนี้อยู่กับอาจารย์จางใช่ไหม ถ้าได้ยินข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์รีบบอกทันทีนะ เดี๋ยวพวกพี่ขับรถมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านเซี่ยพัวเดี๋ยวนี้แหละ」 ข้อความของเฉินเชี่ยนเด้งขึ้นมาในกลุ่มอีกครั้ง

“อาจารย์จางคะ อาจารย์เฉินบอกว่าเดี๋ยวพวกเขาจะขับรถไปรอที่หมู่บ้านเซี่ยพัวเองค่ะ พวกเราไม่ต้องแวะไปที่ศูนย์ฯ แล้ว” ซ่งหว่านฉิงตอบกลับว่าไม่มีปัญหาเสร็จก็เก็บมือถือลง ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมจารชนสองหน้ายังไงก็ไม่รู้

“แน่ใจนะ?” จากจุดนี้ทางกลับบ้านกับทางไปศูนย์สื่อสารมวลชนมันเป็นคนละทางกัน ถ้าไม่ไปศูนย์ฯ เขาก็จะได้เลี้ยวเข้าอีกเส้นทางหนึ่งเลย

“แน่ใจค่ะ! อาจารย์จางคะ พวกเราใช้ทางลัดกันเถอะ รถยนต์พวกพี่เขาน่ะวิ่งเร็วกว่ารถไฟฟ้าของเราเยอะ” ซ่งหว่านฉิงพยักหน้ายืนยัน

“เกาะแน่นๆ นะ!!”

บนถนนอำเภอชิง รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสีขาวแล่นฉิวด้วยความเร็วสูง สิบห้านาทีต่อมา จางหลิงชวนเพิ่งจะถึงบ้านได้ไม่ทันไร รถของสถานีโทรทัศน์ของพวกเฉินเชี่ยนก็มาถึงพอดี

ครู่ต่อมา รถอเนกประสงค์ห้าที่นั่งก็เริ่มเคลื่อนตัว โดยมีจางหลิงชวนขับนำหน้าเพื่อมุ่งไปยังสถานที่ออกตรวจแห่งถัดไป

ขณะนั้นเอง จางหลิงชวนไม่รู้เลยว่าชื่อของเขาได้พุ่งขึ้นสู่อันดับคำค้นหายอดนิยมไปเรียบร้อยแล้ว [49. สัตวแพทย์จาง] ติดอันดับที่ 49 ของคำค้นหายอดนิยมในเวยป๋อ

[สังเกตการณ์หลิ่งหนาน: เลือดที่หมอแผนกฉุกเฉินห้ามไม่อยู่ แต่สัตวแพทย์กลับใช้มือเปล่าหยุดเลือดได้สำเร็จ พร้อมช่วยชีวิตคนได้ถึงสองชีวิตอย่างเหลือเชื่อ เหตุการณ์จริงนี้เกิดขึ้นที่อำเภอชิง มณฑลหลิ่งหนาน] [สังเกตการณ์หลิ่งหนาน: วิดีโอสัมภาษณ์.MP4]

เมื่อกดเข้าไปดู จะเป็นวิดีโอที่เผยแพร่โดยสำนักข่าวสังเกตการณ์หลิ่งหนาน ในตอนนี้มียอดแชร์ไปแล้วกว่าหมื่นครั้ง

「สัตวแพทย์??」

「มันจะดูหลุดโลกไปหน่อยไหม! นี่มันหมอทหารชัดๆ!」

「มองปราดเดียวรู้เลยว่าตกเลือดภายในทำได้ยังไง มีดวงตาเอกซเรย์เหรอ??」

「มอชุนบ้านเรามียอดฝีมือแบบนี้ด้วยเหรอ? เหล่าพนักงานแบกอิฐคณะแพทยศาสตร์คลินิกได้แต่สั่นสะท้าน!?」

「พี่หมอสัตวแพทย์หล่อมากเลยค่ะ กดติดตามในโต่วอินเรียบร้อย รอชมไลฟ์ครั้งหน้าอยู่นะคะ~」

...

ยอดการแชร์มหาศาลย่อมตามมาด้วยคอมเมนต์นับหมื่นข้อความ ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้อย่างเผ็ดร้อน กระทั่งลามไปถึงบัญชีอย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัย

เวยป๋อทางการของมหาวิทยาลัยนอร์ทอีสท์ พีเพิล (มอชุน)

「มอชุนเทพขนาดนี้เลยเหรอ สัตวแพทย์คนเดียวทำศัลยกรรมพื้นฐานได้เนียนกริบ แถมยังล้างแผล ตรวจโรคคนได้แม่นยำไปหมด นี่มันจะเกินไปแล้ว!」

「ติดตามมานานแล้วครับ ตอนแรกนึกว่าเตี๊ยมกันมา พอเห็นนักศึกษาแพทย์แห่ไปดูงานหน้างานแล้วพากันชมไม่ขาดปาก ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นตัวตลก! มอชุนสุดยอด!!」

「มีเพื่อนๆ คณะสัตวแพทยศาสตร์ไหมครับ ขอคอนแทคติดต่อหมอจางคนนี้หน่อย! ทักโต่วอินไปเขาไม่ตอบเลย! มีค่าตอบแทนให้ครับ!!」

「ผมก็อยากได้ครับ ฝากบอกหน่อยว่ารับซื้อรูปถ่ายความละเอียดสูงด้วย เพื่อนผมบอกว่ารุ่นพี่จางหล่อจนใจเจ็บเลย!!」

「เป็นกำลังใจให้พี่หมอจางนะคะ หนูอยู่ ม.6 ตัดสินใจแล้วว่าจะสอบเข้ามอชุนให้ได้ หวังว่าตอนหนูเข้าเรียนพี่จางจะยังอยู่นะคะ!」

ในตอนนี้ เวยป๋อทางการของมหาวิทยาลัยแทบจะล่มเพราะคลื่นมหาชน

“สัตวแพทย์จางคือใครกันน่ะ?” ณ ศูนย์ปฏิบัติการสื่อดิจิทัลของมอชุน นักศึกษาสาวผมดัดคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความงุนงง เพราะเธอพบว่าตั้งแต่สองวันที่แล้ว บัญชีเวยป๋อทางการของมหาวิทยาลัยมียอดผู้ติดตามพุ่งขึ้นผิดปกติ และส่วนใหญ่ที่เข้ามาก็เพราะตามหาคนชื่อ "สัตวแพทย์จาง" ถึงขั้นมีข้อความส่วนตัวส่งมาขอข้อมูลติดต่อกันไม่หยุด โดยเฉพาะตั้งแต่สิบโมงเช้าวันนี้ ข้อมูลที่เกี่ยวกับสัตวแพทย์จางยิ่งพุ่งกระฉูดจนเธอเริ่มตามไม่ทัน

“เสี่ยวไป๋ นี่เธอไม่รู้เหรอ นั่นคือรุ่นพี่จางหลิงชวนจากคณะสัตวแพทยศาสตร์ไง หนุ่มหล่อสายหม่นเศร้า ดูบอบบางแต่น่าค้นหาสุดๆ เลย~” นักศึกษาสาวที่รวบผมหางม้าข้างๆ พูดยกมือกุมแก้มพลางส่งสายตาเพ้อฝัน ถ้าใครเปิดดูแอปโต่วอินของเธอ จะพบว่าในรายการติดตามมีบัญชีชื่อ ‘ชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง’ เพิ่มเข้ามาแล้ว เพื่อนของเธอเพิ่งจะแชร์มาให้ดูตอนเที่ยงนี้นี่เอง ตอนนี้แค่หลับตา เธอก็เห็นแต่ใบหน้าหล่อเหลา ผมยาวที่ดูเซอร์ๆ และดวงตาที่ลึกล้ำราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนของเขาแล้ว รู้อย่างนี้เธอน่าจะไปเดินเล่นที่แคมปัสชุนผิงบ่อยๆ จะได้มีโอกาสเจอตัวจริงบ้าง

คนที่ดูแลบัญชีของมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่จะเป็นนักศึกษาสายศิลปศาสตร์ โดยเฉพาะคณะนิเทศศาสตร์ ซึ่งประจำอยู่ที่แคมปัสชุนหนานเฉียนเว่ย มหาวิทยาลัยนอร์ทอีสท์ พีเพิล (มอชุน) นั้นมีแคมปัสกระจายอยู่ทั่วเมืองชุนซื่อถึงหกเจ็ดแห่ง ฉายา "มอชุน" (มหาลัยที่ใหญ่เท่าเมืองชุน) จึงมีที่มาแบบนี้เอง

“เชี้ย! หล่อขนาดนี้เลยเหรอ! แต่คณะสัตวแพทยศาสตร์เขารักษาสัตว์ไม่ใช่เหรอ รุ่นพี่จางไปรักษาคนได้ยังไง?” พอได้ยินว่าเป็นหนุ่มหล่อ เสี่ยวไป๋ก็รีบเข้าไปค้นหาข้อมูลทันที ในเน็ตตอนนี้มีคลิปวิดีโอการไลฟ์ตัดออกมาเต็มไปหมด ทันทีที่เห็นภาพของเขา เธอก็รู้สึกเหมือนต้องมนตร์สะกดไปในทันที ขณะเดียวกันเธอก็สงสัยว่าสัตวแพทย์คณะสัตว์ไปเรียนวิชารักษาคนมาจากไหนกัน

“ใครจะไปรู้ล่ะ อาจจะแอบซุ่มเรียนมามั้ง เดาว่าตอนนี้คณบดีเสิ่นแห่งคณะสัตวแพทยศาสตร์คงโดนคนรุมถามจนหูชาแล้วล่ะ” นักศึกษาสาวผมหางม้ายักไหล่ ข่าววงในแจ้งมาว่า สัตวแพทย์จางคนนี้คือศิษย์รักของคณบดีเสิ่นฉางหมิงแห่งคณะสัตวแพทยศาสตร์เลยทีเดียว

ณ ห้องทำงานคณบดีคณะสัตวแพทยศาสตร์ เสิ่นฉางหมิงผู้มีผมสีดอกเลากำลังจ้องมองวิดีโอในหน้าจออย่างไม่วางตา เป็นเรื่องจริงที่ว่า ตลอดช่วงเช้าโดยเฉพาะตอนเที่ยงที่ผ่านมา มีเพื่อนเก่าหลายคนส่งข้อความมาถามเขา บ้างก็แซวว่า "เฒ่าเสิ่น แกสอนลูกศิษย์เกินหลักสูตรไปหรือเปล่า" ลำพังแค่ทักษะศัลยกรรมพื้นฐานสัตวแพทย์ทิ้งห่างหมอรักษาคนไปหลายช่วงตัวก็ว่าหนักแล้ว แต่นี่เจ้าเด็กนี่เล่นเก่งทั้งแผนจีนแผนปัจจุบัน แถมยังห้ามเลือดเส้นเลือดใหญ่ด้วยมือเปล่าได้อีก นี่กะจะบินขึ้นฟ้าเลยหรือไง!!

“แปลกจริงๆ แฮะ เจ้าหนูหลิงชวนไปเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!” เพื่อจะหาคำตอบให้ได้ เสิ่นฉางหมิงจึงไล่ดูวิดีโอทั้งหมดจนครบ รวมไปถึงบทสัมภาษณ์จากรายการจุดเด่นหลิ่งหนานด้วย ยิ่งดูเขาก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น หลิงชวนน่ะเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่เขาดูแลอยู่ และถือว่าเป็นเด็กที่ขยันและทำให้เขาเบาใจได้มากที่สุด แต่ในความทรงจำของเขา ลูกศิษย์คนนี้ไม่ได้เก่งกาจถึงขั้นนี้เลย!! ลำพังแค่เรื่องการเย็บแผลที่เป็นพื้นฐานสัตวแพทย์ ตัวเขาเองเสิ่นฉางหมิงที่เป็นถึงผู้นำด้านศัลยกรรมสัตวแพทย์ของประเทศ ถึงจะเน้นมาตรฐานสูงแค่ไหน แต่การเย็บที่สวยงามและรวดเร็วขนาดนี้ ตัวเขาเองยังทำไม่ได้เลย!! ดูไปดูมาเขายังต้องแอบร้อง "666" (สุดยอด) อยู่ในใจ! เพราะถ้าเน้นคุณภาพเขาก็ทำความเร็วขนาดนี้ไม่ได้ แต่ถ้าเน้นความเร็วคุณภาพก็ไม่เนี้ยบเท่านี้! แต่เจ้าเด็กนี่กลับทำได้ดีทั้งสองอย่างพร้อมกัน!

ส่วนเรื่องการรักษาคน เขาไม่ได้สอนเลยสักนิด ถึงขั้นที่ว่าเขาเคยแอบถามหลิงชวนเป็นการส่วนตัวว่า สนใจจะย้ายไปเรียนต่อสายแพทย์รักษาคนบ้างไหม แต่อีกฝ่ายกลับยืนยันเสียงแข็งว่าไม่สนใจ อยากจะเป็นสัตวแพทย์ที่มุ่งมั่นตั้งใจจริงเท่านั้น สรุปคือ นี่คือการมุ่งมั่นเป็นสัตวแพทย์ของแกงั้นเหรอ? สัตวแพทย์บ้านไหนกัน ที่เลือดที่นักศึกษาฝึกงานแผนกฉุกเฉินห้ามไม่อยู่ แต่แกกลับห้ามได้? เสิ่นฉางหมิงจึงรีบดาวน์โหลดแอปโต่วอินมา เพื่อจะเข้าไปดูวิดีโอฉบับเต็มในหน้าหลักของลูกศิษย์คนนี้

หมู่บ้านหย่วนซาน ตำบลซานหยา มณฑลหลิ่งหนาน ขณะนี้ จางหลิงชวนที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงสถานที่ออกตรวจ ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ติดอันดับคำค้นหายอดนิยมไปแล้ว และเรื่องราวได้ลามไปถึงมหาวิทยาลัย จนกระทั่งอาจารย์ที่ปรึกษาถึงกับต้องโหลดแอปโต่วอินมาดูด้วยความสงสัย

“หลิงชวน มาถึงซะทีนะ..” จางหลิงชวนเพิ่งจะลงจากรถ ก็เห็นชายสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มเดินยิ้มร่าเข้ามาหา

“อาเฝิงครับ...”

“อาเข้าใจๆ! เพื่อนร่วมงานจากสถานีโทรทัศน์ใช่ไหม! เมื่อเที่ยงอายังเห็นข่าวของหลานในทีวีอยู่เลย ต้องยอมรับจริงๆ ว่าหลานน่ะเก่งวันเก่งคืนขึ้นเยอะเลยนะ!!!” จางหลิงชวนยังพูดไม่ทันจบ อาเฝิงก็ตบไหล่เขาพลางเอ่ยชมด้วยความภาคภูมิใจ

“เอ๋? ข่าวอะไรเหรอครับ??” เมื่อได้ยินว่าอาเฝิงไม่ติดขัดเรื่องการถ่ายทำ เขาก็เตรียมจะเปิดไลฟ์ทันที แต่คำพูดของอาเฝิงทำให้เขาต้องชะงัก เขาไปออกข่าวมาเหรอ? ข่าวอะไรกัน??

ขณะที่ซ่งหว่านฉิงเองก็มีสีหน้าฉงน อาจารย์จางไปออกข่าวตอนไหน? ทำไมเธอถึงไม่รู้ข่าวคราวเลยสักนิด

“ฮ่าๆๆ เรื่องที่ตัวเองทำลงไปจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ? มาๆ หลานเปิดไลฟ์ก่อนเลย เดี๋ยวพวกเราไปดูวัวกัน แล้วก็ให้อาเฝิงของหลานได้ออกหน้ากล้องบ้าง จะว่าไปวัวตัวนี้มันก็ไม่รักดีเอาซะเลย อยู่ดีๆ ดันไปกินยาเบื่อหนูซะได้ น่าปวดหัวจริงๆ” ชายคนนี้ชื่อเฝิงไห่ เขาเล่าไปพลางทำหน้าละเหี่ยใจไปพลาง

“งั้นอาจารย์เฉินครับ พวกเราเริ่มไลฟ์กันตั้งแต่ตรงนี้เลยดีไหมครับ?” จางหลิงชวนขี้เกียจจะซักไซ้เรื่องข่าวแล้ว ไว้ไลฟ์เสร็จค่อยว่ากัน ยังไงก็มีเวลาเหลือเฟือ

“ได้ค่ะ หว่านฉิงเตรียมกล้องนะ เสี่ยวหยวนไปช่วยเสริมหน่อย” เฉินเชี่ยนพยักหน้าสั่งงาน

พริบตาเดียว ทั้งคู่ก็เริ่มเตรียมความพร้อมทันที

“อาจารย์จางคะ 3, 2, 1 เริ่มได้ค่ะ”

ห้องไลฟ์โต่วอินถูกเชื่อมต่ออีกครั้ง “สวัสดีเพื่อนๆ ทุกคนครับ หลังจากหายหน้าไปสองวัน วันนี้เรากลับมาไลฟ์กันอีกครั้ง ตอนนี้เราอยู่ที่หมู่บ้านหย่วนซาน ตำบลซานหยาครับ เมื่อช่วงเที่ยงที่ผ่านมาได้รับโทรศัพท์จากเจ้าของฟาร์มว่ามีวัวตัวหนึ่งเผลอกินยาเบื่อหนูเข้าไป เราจึงนำอุปกรณ์สำหรับล้างท้องมาที่นี่ด้วย ต่อไปจะพาเพื่อนๆ ไปดูขั้นตอนการล้างท้องให้กับวัวกันครับ”

หลังจากผ่านการไลฟ์มาหลายครั้ง จางหลิงชวนก็เริ่มมีความชำนาญมากขึ้นเรื่อยๆ

「ตามมาจากข่าวดังครับ!」

「ตามมาดูยอดฝีมือ +2」

「นี่ไงสัตวแพทย์เทพเจ้าที่ใช้มือเปล่าห้ามเลือด!」

「แถวหน้าครับ! รุ่นน้องจากมอชุนขอส่งกำลังใจให้รุ่นพี่ครับ! วีรกรรมพี่มันสุดยอดเกินไป!!」

「ในที่สุดก็เปิดไลฟ์แล้ว แต่ทำไมวันนี้คนเยอะจัง」

「เทพมาก คนเยอะสุดๆ! รู้สึกเลยว่ารอบนี้สัตวแพทย์จางดังระเบิดของจริงแล้ว!」 ...

ทันทีที่จางหลิงชวนพูดจบ ในห้องไลฟ์ก็มียอดผู้ชมพุ่งทะลุเข้ามาอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่คือคนที่ตามมาจากข่าวดังทั้งสิ้น ขณะที่ผู้ชมหน้าเดิมบางส่วนถึงกับอึ้งกิมกี่ ก่อนจะเริ่มตระหนักได้ว่า... สัตวแพทย์จางกำลังจะดังเป็นพลุแตกแล้ว!!

หน้างานจริง “ซู้ด—” เฉินเชี่ยนและทีมงานอีกสองคนต่างหันมามองหน้ากันพลางสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ! ส่วนซ่งหว่านฉิงก็ได้แต่จ้องมองหน้าจอด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ! สวรรค์ช่วย สองวันที่พวกเธอไปอยู่ที่สถานสงเคราะห์สัตว์มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!! ทำไมแค่เริ่มเปิดไลฟ์ คนถึงได้แห่กันเข้ามาเยอะขนาดนี้!!

ในเวลาเกือบจะพร้อมๆ กัน ทั้งสี่คนต่างกดเข้าไปที่หน้าหลักโต่วอินของจางหลิงชวนเพื่อหาคำตอบทันที

... (จบตอน)