บทที่ 114 ราชาภิเษกในปลักโคลน

เมืองอวี๋เฉิงอบอ้าวติดต่อกันสามวัน อากาศชื้นจัดจนแทบจะบิดออกมาเป็นน้ำได้

ในช่วงพลบค่ำ เสียงฟ้าร้องครืนดังสนั่นขอบฟ้า พายุฝนที่ก่อตัวมานานในที่สุดก็เทกระหน่ำลงมา

หยดน้ำฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วฟาดลงบนหลังคาสังกะสีขึ้นสนิมของแฟลตเก่า เกิดเสียงดังปังๆ

ลมพายุหอบเอาสายฝนสาดเข้าสู่โถงทางเดิน พัดพาข้าวของล้มระเกะระกะ

โลกทั้งใบถูกปกคลุมด้วยม่านน้ำสีเทาหม่น